Een goed gesprek

(Iets over) de helft van m'n uitwisselingsjaar:

Hier gaat alles nog steeds goed en ik geniet nog steeds van het leven en hier, de nieuwe ervaringen, kansen en levenslessen.

Als gezin worden we steeds meer een 'echt' gezin, waarin we elkaar beter leren kennen maar waarin we ons ook af en toe aan elkaar ergeren; school is nog steeds a piece of cake, en/maar ik heb meer plezier in de vakken van dit semester en de mensen met wie ik les heb; voetbal gaat steeds beter, inclusief het contact met teamgenoten; en ik leer nog steeds enorm veel over Amerika, verschillende culturen, de taal, andere mensen, mezelf etc.

In het gezinsleven heb we allemaal vrijwel ons plekje gevonden. Het was en is nog steeds af en toe wennen om met vier totaal verschillende achtergronden en karakters in één huis te wonen, maar alles begint in/bij elkaar te passen.

23 februari begint het voetbalseizoen! Vanaf dan tot en met 6 maart spelen we vijftien wedstrijden uit en thuis en twee toernooien. Afhankelijk van de uitslagen zullen we misschien deelnemen aan de play-offs en het State Championship. Ik speel voor het Varsity team, maar zal waarschijnlijk ook met JV meedoen. Afgelopen week hebben we onze jerseys gekregen: ik heb nummer 14. Ook hebben we trainingsoutfits en warm-ups besteld.
Ik kijk enorm uit naar de wedstrijden en het reizen met het team. In het begin waren de trainingen vooral zwaar en niet leuk, maar nu is het vaak het hoogtepunt van m'n dag. M'n spel wordt steeds beter en als team worden we steeds closer. Het lastigste vind ik dat ik niet zo goed ben als ik graag zou zijn. M'n spelinzicht is prima, maar m'n voetenwerk moet nog aan gewerkt worden. Gelukkig begin ik langzaam te 'accepteren' dat ik als vijf-maanden-oude voetballer niet net zo veel hoef te kunnen als meiden die al jaren hebben gespeeld.

De kerstvakantie was waarschijnlijk het lastigste 'deel' van de uitwisseling tot nu toe. Doordat we best wel wat thuis waren, had ik veel tijd om na te denken. Daarnaast werd het extra duidelijk dat ik echt afhankelijk ben van andere mensen om me weg te brengen en op te halen. Het is lastig om spontaan plannen te maken, want ik moet eerst weten of ik er überhaupt kan komen.
De combinatie van dingen die ik al miste van/aan thuis (familie, vrienden, eten, onafhankelijkheid, auto rijden..) en de vele vrije uren, zorgden ervoor dat m'n heimwee wat erger was gedurende de vakantie.
Dit zorgde er (gelukkig) ook voor dat het makkelijker was om weer met school te beginnen. Het normale ritme zou weer terugkomen en school en voetbal zijn voor mij echt de plaatsen om vrienden te zien. (Al ben ik nu ook al wel weer ready voor Springbreak hoor!)

Ik ben nu iets over de helft van de uitwisseling. Aan de ene kant gaat de tijd erg snel voorbij, aan de andere kant voelt het ook alsof ik al best wel lang weg ben van huis (wat natuurlijk ook zo is). Het leven hier is zo normaal geworden. Waar ik vijf maanden geleden bijna niemand kende en negentig procent van de tijd geen idee had wat er gebeurde, ga ik nu rustig m'n gangetje in m'n tweede thuis.
Het is gek om te bedenken hoe alles zo gewoon is geworden, maar hoe er toch ook nog van alles te leren valt/er van alles gebeurt dat nieuw voor me is.
Ik denk er vaak aan hoe bijzonder het is dat ik hier ben en hoe het slechts voor een jaar is, maar het leven hier komt nu ook zo normaal over/voelt ondertussen ook zo normaal aan, dat het soms voelt alsof het altijd zo geweest is.
Het voelt een beetje alsof ik ben 'verdeeld' over twee werelden/levens, die op elkaar lijken maar ook totaal anders zijn. Ik spendeer m'n dagen met mensen hier, probeer nog steeds een 'echtere'-Amerikaan te worden, meer te leren en alles hier nog meer als thuis te laten voelen, maar ik probeer ook in contact te blijven met mensen thuis.
Ik kan niet zeggen dat ik hier een ander mens ben (geworden) (ik weet dat ik deels ben veranderd/aan het veranderen ben, maar ik ben ook nog heel erg mezelf), maar het leven is - natuurlijk - anders wanneer je in een ander land woont en omringd wordt door andere mensen en gewoontes. Ik weet dat dit avontuur slechts tijdelijk is, maar ik ben zo aan het leven en de mensen hier gewend en gehecht geraakt, dat het lastig is om te bedenken dat het over ongeveer vijf maanden allemaal weer voorbij zal zijn.

De laatste maanden heb ik een stuk minder geschreven en te vertellen gehad dan eerder gedurende de uitwisseling. In het begin was alles nieuw en er gebeurde van alles: mensen ontmoeten, uitstapjes, feestdagen, etc. Het dagelijks leven begint hier nu normaler te worden en meer van hetzelfde.
Dat betekent niet dat we niks meer doen; ik ga nog steeds elke dag naar school, voetbal elke dag na school, ga naar de kerk op woensdagavond en zondagochtend en heb familie- en/of vrienden-uitjes/afspraken in het weekend, maar er is minder 'nieuwe informatie' om op te schrijven. Gedurende deze fase van de uitwisseling gebeuren/vinden er meer 'mentale/emotionele' veranderingen en 'aha'-momenten plaats. Het is lastig om deze eye-openers op papier te zetten, deels omdat ik niet eens weet hoe ik bepaalde gedachten en gevoelens moet omschrijven.

Dingen die ik hier meemaak en leer laten me ook nadenken over volgend jaar. Aangezien ik klaar ben met de middelbare school en na thuiskomst aan een studie zal beginnen, heb ik de 'mogelijkheid' bepaalde dingen aan/in m'n (dagelijks) leven te veranderen. Ik zou graag sommige dingen van het leven hier mee terugnemen, en sommige oude gewoontes hier achterlaten.

Ik ben steeds nog (bijna) elke dag blij dat ik deze keuze heb gemaakt, en dankbaar dat ik de mogelijkheid heb gekregen om een jaar in een andere wereld te leven. Ik maak zoveel gave dingen mee en geniet van de dingen die ik hier leer. Zoals ik 31 december op Facebook plaatste:

~ 2015 ~ 

The year in which I graduated, got my drivers license, and left everything familiar behind to live my dream at the other site of the world in Greenwood, Arkansas.
A year full of hard work, accomplishments, change, life lessons and life experiences. A year in which I learned so much about the world, different cultures, other people and myself. 

Thank you to everyone who has been through all of this with me, who has helped me to be who I am today. I am so grateful for all the new opportunities I get, all the new people I get to meet, and mostly for two amazing families; one in the Netherlands and one in the USA! 

I wish everyone a happy, healthy and joyful 2016, full of love, adventures and new experiences!

Op naar de tweede helft van dit jaar in Greenwood, Arkansas (en omstreken)!

Hopelijk gaat alles in Nederland ook goed en is iedereen het nieuwe jaar goed gestart!

Liefs, Anne.

Emilie's (Noorwegen) gastgezin: De Eserman's  (Miranda (&Brice), Zoie (11), Ellis (9), Xander (7) en Brody (5)) en Luisa (Duitsland)

Vertrek! (Day 1)

De eerste update(s) vanuit Amerika! Tot nu toe heb ik nog geen tijd gehad om iets te posten, vandaar meerdere blogs in een keer (er komen er nog meer aan!):

Woensdag 12 augustus 2015 om 3 uur 's ochtends stond ik naast m'n bed: de reis-dag! Als we op reis gaan ben ik altijd zenuwachtig, en zeker vandaag, aangezien ik nog nooit zo ver heb gevlogen en omdat het 'afscheidmoment' nu wel heel erg dichtbij kwam. 

Tussen 3 en 5 hebben mama en ik de laatste dingen geregeld, gecheckt of ik alles had en ik heb afscheid genomen van Doortje. Deze twee uren zijn echt als een speer voorbij gegaan en ik besefte me niet echt dat ik een jaar lang niet meer in m'n eigen huis zal rondlopen.

Met de trein van half 6 vertrokken we richting Schiphol, waar we kort na achten aankwamen. Bij de incheck balie stonden Maaike (en een heel uitzwaai-comité), een into-hopee, en Tim, een into-returnee.

Om half 9 moesten we inchecken en kregen we onze boarding passen. Vanaf toen hadden we nog een uur de tijd om afscheid te nemen. Mama en ik hebben koffie en een sapje gedronken en buiten bij de vliegtuigen gekeken. Ondanks dat ik het natuurlijk erg fijn vond om nog een uur met mama te zijn, waren we de tijd ook een beetje aan het uitzitten. We wisten dat het afscheid eraan zat te komen en keken elke paar minuten op de klok.

Om 10 uur was het dan echt zover: afscheid nemen en door security. Van tevoren had ik gedacht dat ik het tijdens deze laatste momenten super moeilijk zou hebben, maar het viel gelukkig mee (relatief gezien). Natuurlijk was het super lastig om dag te zeggen, maar ik had ook super veel zin om te gaan en het voelde niet alsof ik echt voor tien maanden afscheid moest nemen.

Ons uitzwaaicomite

Toen Maaike en ik eenmaal door security waren, ging het erg snel. We moesten gelijk doorlopen naar de gate, waar al erg veel mensen zaten te wachten. Hier ontmoetten we ook Peter, een into-hopee die niet op het PDS was. Daarnaast zagen we enkele anderen met een into-t-shirt aan.

There we go ... !

Tijdens de vlucht zaten Maaike en ik gelukkig naast elkaar. Onderweg hebben we voornamelijk films gekeken en geprobeerd te slapen (wat natuurlijk niet lukte). Het vliegtuig-eten viel me heel erg mee en de tijd ging nog redelijk snel voorbij.

Om kwart voor twee landden we op JFK, New York. Border security kwamen we vlot door en bij de bagageband kwamen we gelijk andere into-hopees tegen: een tweeling uit Finland. Samen zijn we naar de aankomsthal gelopen. Daar voegden zich langzaamaan steeds meer into’ers bij de groep, tot we uiteindelijk met ongeveer tien man waren. We zagen echter niemand met een into-bordje of t-shirt aan om ons op te halen. Na een half uur zoeken besloten we Eline te bellen. Er bleken allerlei problemen met andere vluchten te zijn, waardoor de Camp Leaders nog bij de andere terminals stonden. Rond drie uur werden we opgepikt en zijn we via een omweg van drie terminals en een stop van een uur in een andere aankomsthal naar de bus gelopen die ons naar het hostel bracht. De groep was super gezellig en tijdens de busrit zagen we al een stukje van New York.

Toen we om 7 uur bij het hostel aankwamen, ontvingen we eerst onze kamersleutel en brachten we onze koffers naar de kamers. Samen met 5 anderen sliep ik op een kamer op de vierde verdieping. Daarna was het eerst tijd voor het avondeten. Na een lange dag reizen had (bijna) iedereen enorme trek. Ook tijdens het eten zaten we met dezelfde groep als waarmee we het vliegveld rondvlogen. 

Om 9 uur (toen eindelijk alle 101 studenten en 5 (!) begeleiders) in het hostel waren, hadden we de eerste homeroom meeting. We werden ingedeeld in vier groepen (ik zat ik groep Geel) en kregen de eerste informatie over de dagen die zouden volgen.

Na de meeting, rond half 11, was het eindelijk tijd om naar de kamers te gaan. Ik weet niet hoe het in de andere kamers was, maar wij zijn allen gelijk als een blok in slaap gevallen.

Dit is het Facebook bericht dat ik die avond op Facebook heb geplaatst:
After more than 24 hours of traveling, waiting, saying goodbye, translating and meeting new people, I'm getting my first (short) night of sleep in New York City.
It was an intense day but I also met a bunch of amazing people already and had a lot of fun!
I still don't realize that I arrived in the United States of America and that I'm not going to leave for the following ten months, but it is true and the adventure has started!
I'm really looking forward to the next few days (and my birthday) in New York and after that meeting my host family and host sister this Sunday!
After months of preparation, everything is finally getting real! After more than 24 hours of traveling, waiting, saying goodbye, translating and meeting new people, I'm getting my first (short) night of sleep in New York City.
It was an intense day but I also met a bunch of amazing people already and had a lot of fun!
I still don't realize that I arrived in the United States of America and that I'm not going to leave for the following ten months, but it is true and the adventure has started!
I'm really looking forward to the next few days (and my birthday) in New York and after that meeting my host family and host sister this Sunday!
After months of preparation, everything is finally getting real!

Grote verandering en veel spanning (Day -1)

Één dag voor vertrek heeft er nog/al een grote verandering plaatsgevonden:

Ik ben overgeplaatst naar een ander gastgezin.

Gistermiddag kreeg ik op Facebook een vriendschapsverzoek van een Amerikaanse mevrouw, maar omdat ik geen idee had wie ze was, heb ik het verzoek afgewezen.
Vannacht rond 3 uur (ik slaap slecht de laatste dagen) kreeg ik een nieuw vriendschapsverzoek van deze mevrouw en ongeveer tegelijkertijd ontving ik een email van iemand met dezelfde naam.
In deze mail, afkomstig van Niane en Stanley, stond dat zij volgend jaar mijn gastouders zullen zijn. Ze wonen ongeveer drie uur van Little Rock en halen me zondag van het vliegveld.

Dit vond ik natuurlijk een erg vreemd bericht want ik had toch al een gastgezin (Megan en Sophie). Ik ben gaan zoeken op Facebook en zag dat Fernanda (m'n Braziliaanse gastzusje) geen 'vrienden' meer was met Megan. Ze was echter ook niet bevriend met Niane.
Om 9 uur vanochtend kon ik eindelijk (!) Into Nederland bellen om te vragen of zij iets wisten van een overplaatsing. Lianne en Froukje wisten echter van niks. Ze beloofden om gelijk met de Amerikaanse afdeling te bellen als deze open zou gaan (rond 3 uur 's middags Nederlandse tijd).
Ondertussen had ik Fernanda een berichtje gestuurd op Facebook met de vraag of zij meer wist. Ze vertelde me dat ze enkele dagen eerder een bericht had ontvangen van Megan dat zij en Sophie geen gastgezin meer konden zijn vanwege een 'probleem' in de familie. Fernanda was echter niet bij hetzelfde gezin geplaatst als ik.
Dit vond ik erg jammer. Sinds we weten dat we in hetzelfde gezin waren geplaatst, hebben Fernanda en ik regelmatig contact gehad. Bij Niane en Stan zou ik nu het enige - thuis wonende - kind zijn.
We hebben zowel de organisatie in Nederland als in Brazilië dus gevraagd of ze willen kijken of er nog een mogelijkheid is om toch nog samen te worden geplaatst.

De hele dag heb ik over en weer contact gehad met Into Nederland, Niane en Fernanda. Rond 3 uur wist ik zeker dat ik bij de McMillan Family zou gaan wonen, maar Fernanda had nog geen nieuwe plaatsing. Zij zou in eerste instantie tijdelijk bij onze Local Representative gaan wonen.
Een uur later werd ik echter weer gebeld door Into Nederland met de mededeling dat ook Fernanda bij hetzelfde gezin kon komen wonen. Niane en Stanley hadden in mijn introductiebrief gelezen dat het mij erg leuk leek om (een) broertje(s)/zusje(s) te hebben dus wellicht vonden ze het een goed idee om Fernanda ook in huis te nemen.

M'n nieuwe gastgezin ziet er heel leuk uit! Mijn gastouders komen erg aardig en geïnteresseerd over, ze vragen naar mijn interesses, waarmee ze me kunnen helpen en wat ik fijn zou vinden, familie is erg belangrijk voor ze en het lijkt een stabiel gezin. Ze willen graag dat ik me welkom en op m'n gemak voel en het hele gezin kijkt uit naar mijn/onze komst.

Dit was niet de manier waarop ik me de laatste dag voor vertrek had voorgesteld. Natuurlijk ben ik blij dat al voor mijn vertrek duidelijk is geworden dat de situatie in m'n oude gastgezin op dit moment niet geschikt is en dat ik nu in een (volgens mij) super leuk en gezellig gezin ben geplaatst, maar ik had het graag iets eerder willen weten. Niane vertelde me namelijk dat zij al enkele weken wist dat ik zou komen, maar Into Nederland en ik wisten nog van niets.
Wel vertrek ik nu met een veel fijner gevoel uit Nederland. Ik weet niet waarom, maar er is een soort spanning van me afgevallen die er blijkbaar al maanden heeft gezeten. Op deze manier ga ik veel meer 'blanco' het avontuur in.

Aangezien de plaatsing nog net niet helemaal rond is, kan Into mij de informatie over en de foto's van m'n nieuwe gastgezin nog niet sturen, dus die ontvang ik waarschijnlijk als ik al in New York ben.
Wel kijk ik nu nog meer uit naar het avontuur en ik kan niet wachten om iedereen te ontmoeten en alles in het echt te zien. Nog een paar dagen en dan kom ik (als het goed is) voor een jaartje in m'n nieuwe thuis!

Graduation/Birthday/Goodbye-Party (Day -4)

Gisteravond was het dan zo ver: mijn Graduation/Birthday/Goodbye-Party. Een feestje om te vieren dat ik ben geslaagd en dat ik bijna jarig ben, en om afscheid te nemen. Dinsdag en donderdag waren mama en ik al naar de Makro geweest om inkopen te doen. We hoefden vandaag alleen nog het stokbrood en de taart op te halen en de locatie Amerika- en barbecue-proof te maken.

Het feest werd gehouden in mijn oude BSO (BSO Schildersbuurt). Ons huis is te klein om te koken voor veertig man dus bij de BSO hadden we de Grote Zaal afgehuurd. Daarnaast konden we in de tuin zitten en buiten barbecueën.
Het voelde erg vertrouwd om het feest te geven op een locatie waar ik tien jaar lang zo'n drie keer per week ben geweest. Ondanks dat de indeling van het gebouw redelijk is veranderd, weet ik nog steeds overal de weg te vinden en ik ken de meeste begeleiders. 

Om half 4 begonnen we met heen en weer rijden tussen thuis en de BSO (2 minuten met de auto) om alle spullen (food en non-food) te verplaatsen. Om 4 uur stond alles in de keuken van de BSO en konden we beginnen met spullen klaarzetten, versieren, eten snijden, et cetera. Gelukkig waren een paar toppers (Jildau, Mignon, Claske en Wieger: bedankt!) bereid om te komen helpen met dit alles.

We waren al lekker op weg met de voorbereidingen en hadden de taken redelijk verdeeld toen het even best wel mis ging. De BSO heeft twee frituurpannen, maar er was ons verteld dat deze eigenlijk nooit gebruikt worden en dat niet bekend was hoe (goed) ze het nog deden. De eerste pan kwam veilig uit de opslag beneden maar met de tweede ging het niet zo makkelijk. Ik pakte de pan uit de kast en moest een bocht maken om hem op til-hoogte te krijgen. Hierdoor viel de deksel van de pan en kiepte de inhoud (blijkbaar was de pan toch gebruikt) vanaf m'n nek tot m'n tenen over me heen. Ik hoopte nog even dat het water was maar helaas: ik stond in een enorme plas olie en was volledig doorweekt! Dat stond niet in de planning! Eerst maar naar huis, kleren en schoenen in een sopje, douchen, schone kleren zoeken en weer richting de BSO. Gelukkig was de rest doorgegaan met voorbereiden.

Door dit hele gebeuren waren we echter meer dan een half uur tijd verloren dus ging alles wat chaotisch en hadden we de rest van de avond het gevoel dat we steeds 'een stap achter' lagen. Daarnaast heb ik hierdoor helaas ook geen foto's kunnen maken van de Grote Zaal toen deze volledig versierd was en klaar was voor de gasten.

Vlak voor zessen kwamen de eerste mensen en vanaf toen kwamen ze in groepjes binnenstromen. Gelukkig was het heerlijk weer (en stond het drinken koud) dus konden mensen zowel buiten als binnen zitten. In de Grote Zaal had ik op een wand informatie en foto's opgehangen over/van Arkansas, Bryant High School, Megan, Sophie en Fernanda. Zo konden mensen zelf langslopen en kregen ze een kleine impressie van mijn leven volgend jaar. Ondertussen verzorgde Jildau (dankjewel!) de eerste etens-ronde: bitterballen! Typisch Nederlands!

Nederland vs. Amerika

Informatie over en foto's van m'n gastgezin, huis en school

Rond half 8 gingen we over op de Amerikaanse ronde: hamburgers (met salade en stokbrood)! Het was een soort lopend buffet met schalen met broodjes, sla, tomaat, komkommer, ui en augurk en flessen met saus, zodat iedereen z'n eigen hamburger kon 'bouwen'. Hier een speciaal bedankje aan Wisse voor het verzorgen van de hamburgers!

En toen waren we bij het toetje aanbeland: een foto-taart (van de Jumbo), met de foto van mijn diploma-uitreiking, en bubbels! Voor het toetje was iedereen naar binnen verplaatst (voor mensen met een korte broek en korte mouwen werd het buiten toch wat fris) dus aan de U-vormige tafel hebben we geproost. Het voelde een beetje vreemd om m'n hoofd door midden te snijden maar gelukkig was de taart erg lekker.

De foto-taart

Na het toetje (en ook al een beetje ervoor) vertrokken mensen geleidelijk aan. De hele avond ging zo snel voorbij en ik vloog van hot naar her, maar volgens mij heb ik de meeste mensen wel gesproken (ik had hier graag meer tijd voor gehad!). Tijdens het afscheid nemen realiseerde ik me niet echt dat ik daadwerkelijk voor een jaar afscheid nam. Ik weet wat er gaat gebeuren en ik vertrek ook al over een paar dagen, maar aangezien ik nog wel een paar dagen thuis ben en niet linea recta het vliegtuig instapte, voelde het niet als 'dag zeggen voor een jaar'. Van tevoren had ik verwacht dat ik 's avonds echt een emotioneel wrak zou zijn, maar dat viel gelukkig mee. Ik denk dat ik me op de dag van vertrek naar New York wel heel verdrietig zal voelen, maar ik was erg blij dat ik gisteravond gewoon kon blijven nadenken. Daarnaast is contact houden tegenwoordig goed mogelijk en bovendien ben ik over tien maanden alweer terug (ieks!).

Tot 11 uur hebben we met een klein groepje nog wat gedronken en popcorn en M&M's gegeten. Toen iedereen weg was, zijn Wieger, mama en ik al begonnen met opruimen: eten naar de keuken, gebruikte borden en glazen in de vaatwasser, afval in vuilniszakken, klapstoeltjes tegen de muur en persoonlijke spullen mee naar huis. Vandaag zijn we verder gegaan met schoonmaken (helaas moeten we morgen weer terug), de tafels en stoelen terugbrengen naar de zolder, de versieringen van de muren halen en de koelkasten legen (we hebben ook nog een paar vriendinnen met studentenkamers blij kunnen maken met een kleine voorraad!). Als laatste, Wieger: ontzettend bedankt voor het helpen klaarzetten, het schoonmaken van het olie-hok en het helpen opruimen!

Daarnaast wil ik bij deze graag iedereen nogmaals bedanken voor het komen, de lieve woorden, de mooie wensen en de leuke cadeaus! Ik vond het een erg gezellige avond (en vond het eten erg lekker) en heb me ondanks het frituurpan-incident en het van hot naar her vliegen erg relaxt gevoeld.
De komende dagen ben ik nog erg druk met de laatste voorbereidingen en het afscheid nemen van de laatste mensen (en dieren), en vanaf woensdag ga ik zoveel mogelijk genieten in de States. Ik zal jullie proberen zoveel mogelijk op de hoogte te houden van mijn avonturen en ik kom graag na terugkomst mijn verhalen persoonlijk vertellen!

~

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan gratis op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Hierna krijg je een mailtje (check ook je spam-inbox!) om je abonnement te bevestigen. Op deze manier krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!

United States Consulate General - Amsterdam (Day -9)

... wat een onderneming!

Vanochtend om 10 uur had ik een afspraak bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam voor de aanvraag van m'n visum (J-1: Exchange Visitor). Deze afspraak was redelijk last minute, maar door technische problemen bij het consulaat was vandaag de eerste afspraak-mogelijkheid in maanden.

Om half 7 vanochtend vertrokken mama en ik op de fiets richting het station en om kwart voor 7 zaten we in de trein richting Amsterdam Zuid.
We waren behoorlijk vroeg, omdat we met een trein later het waarschijnlijk net niet zouden halen, dus vanaf Zuid konden we rustig op zoek naar de tram.

Rond half 10 liepen we het terrein van het consulaat op. Het zag er al erg indrukwekkend uit: een mooi gebouw in Oud Zuid, omringd door hekken, met dikke en zware deuren en allemaal security guards voor de ingang.

Van Into had ik informatie gekregen over wat ik moest meenemen naar het consulaat en door verhalen van Into-vriendinnen wist ik al een beetje wat er zou gebeuren, maar ik wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten en was toch wel een beetje zenuwachtig.

Ondanks dat m'n afspraak pas over een half uur zou zijn, besloot ik toen we om half 10 aankwamen alvast in de rij voor de deur te aan te sluiten. De veiligheidsman stelde me (in het Engels) enkele vragen en met een detector werd gecontroleerd of ik geen gevaarlijke voorwerpen bij me had.
Vanwege drukte binnen moesten we tot ongeveer 5 voor 10 buiten wachten (gelukkig was het lekker weer!). Toen we naar binnen mochten, werd eerst ons paspoort gecontroleerd en moesten we door een security-poortje (inclusief het tijdelijk inleveren van ijzeren voorwerpen). Omdat binnen nog steeds alle stoelen bezet waren, wachtten we hier ook nog een tijdje.

Rond 10 over 10 mochten we door de dikke zware deur naar de 'ruimte waar het allemaal gebeurt'. Achter tegen de muur waren vier balies met daarvoor meerdere rijen stoelen die met hun rug naar de balies toe stonden opgesteld. Bij het controleren van het paspoort had je een nummer gekregen en op volgorde van deze nummers werd je opgeroepen. Weer een kwartier later (ik heb geen idee wat die 'afspraak' om 10 uur nou voor nut had) werd ik opgeroepen om naar één van de balies te komen (de Engelstalige). De mevrouw aan de andere kant van het glas stelde me enkele vragen, ik moest sommige papieren afgeven en er werden vingerafdrukken genomen. Af en toe verstond ik de vrouw niet omdat het best wel rumoerig was, maar na drie minuten kon ik alweer een plaatsje zoeken.

Om kwart voor 11 werd mijn nummer weer opgeroepen, dit keer door de Engelssprekende man achter de 'interview'-balie. Hij stelde me kort een paar vragen over wat ik ging doen en waar ik naartoe ging maar hij gaf me vooral advies over enkele leuke steden in de buurt van Bryant. Binnen vijf minuten zei de man dat mijn visum was goed gekeurd en dat ik kon gaan.

Ongeveer een uur later stond ik dus weer voor het consulaat. Mama mocht niet mee naar binnen en zat in de schaduw (geen zon!) wat te lezen. Van tevoren was het toch wel even spannend of alles wel goed zou gaan (anders zou ik niet kunnen vertrekken op 12 augustus), maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee (gelukkig!). Het vervelendst vond ik dat ik geen idee had wat er zou gaan gebeuren en hoe lang het zou duren; je kreeg echt een minimale hoeveelheid aan informatie. Gelukkig zaten er met mij nog veel andere mensen te wachten en kon ik uit hun gesprekken wel een beetje opmaken hoe het verder zou gaan.

Aangezien we toch in Amsterdam waren, hebben mama en ik er een middagje lunchen, 'shoppen' (m'n koffer zit vol) en zere voeten achteraan geplakt. Van 11:00 uur tot 17:00 uur hebben we met dertig graden door de overvolle en zonovergoten straten van de hoofdstad gelopen. Om vijf uur namen we - half slapend - weer de trein richting Groningen.

-

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan gratis op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Hierna krijg je een mailtje (check ook je spam-inbox!) om je abonnement te bevestigen. Op deze manier krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!

Countdown: nog 5 weken! (Day -35)

Nog 35 dagen
Over precies 5 weken sta ik op Schiphol (of zit ik al in het vliegtuig). Op woensdag 12 augustus vlieg ik namelijk naar de States!

De tijd begint voor m'n gevoel steeds sneller te gaan. Er zijn zoveel dingen die ik nog moet regelen, zoveel dingen die ik graag nog wil doen en zoveel mensen die ik nog zou willen bezoeken. De afgelopen weken heb ik een (zo overzichtelijk mogelijke) lijst gemaakt met daarop allerlei dingen die nog moeten gebeuren of die ik nog graag zou willen doen voor vertrek. Nu begint het afvinken, het ene punt makkelijker dan het andere.

Being a tourist

Een paar weken geleden was onze Franse familie in Nederland en traditiegetrouw kwamen ze ook een paar dagen naar Groningen. Tijdens deze dagen ervaar ik Nederland altijd op een toeristische manier: we doen typisch Nederlandse dingen, bezoeken typisch Nederlandse plekken en eten typisch Nederlands eten. Ik voel me dan een soort toerist in eigen land.

Dit jaar werd het gevoel versterkt doordat ik door en voor de uitwisseling me extra in de toeristische kant van Nederland verdiep. Zo heb ik laatst cadeautjes gekocht voor m'n gastgezin, m'n Braziliaanse gastzus, de decaan op school en toekomstige klasgenoten. Ook hierbij ging ik op zoek naar dingen die representatief zijn voor Groningen of Nederland (bijvoorbeeld klompen, molens, kaas, tulpen, stroopwafels, windmolens, stamppotrecepten, et cetera).

Als ik erover nadenk doe, bezoek of eet ik eigenlijk (vrijwel) geen van die dingen daadwerkelijk vaak en denk ik aan geen van die dingen als ik aan thuis denk. Ieder land heeft bepaalde kenmerken of producten waar men meteen aan denkt bij het horen van de naam van dat land. In veel van de gevallen maken die iconische beelden en producten echter amper deel uit van het dagelijkse leven.

Hetzelfde geldt voor de Verenigde Staten. Ook als ik aan dat land denk, komen er gelijk woorden en beelden in me op. Deze hebben vaak echter meer te maken hebben met vooroordelen dan met waarheden. Eén van de dingen die me het leukst en het meest bijzonder lijken aan de uitwisseling is dat je een ander land en een andere cultuur niet meer als toerist zult ervaren maar dat je het ware karakter van het land zult leren kennen. Ik kijk er erg naar uit om erachter te komen hoe het dagelijkse leven van een scholier in Amerika is (al zal het dagelijkse leven in Arkansas natuurlijk ook niet representatief zijn voor alle studenten in het land) en heb er enorm veel zin in (tijdelijk) een échte, non-toeristische, Amerikaan te zijn!

Dagje Schiermonnikoog

Een ander typisch Nederlandse ding is een dag-bezoek aan het eiland Schiermonnikoog (al ging ik erheen voor een verjaardag). Eind juni hebben we daar met vrienden heerlijk een dag uitgewaaid. Super gaaf was dat we op de heenweg op de boot in de stuurhut mochten zitten en dat ik zelfs even aan het roer mocht!

Een dagje Schier voelt altijd bijzonder. Eigenlijk zijn we nog geen twee uur bij huis vandaan, maar het voelt als een totaal andere wereld. Het eiland is een soort super-toeristisch dorp, met het strand overal om de hoek. Niets hoeft (behalve zorgen dat je weer op de laatste boot naar het vaste land belandt) en de sfeer is erg relaxt. Alleen eilandbewoners mogen met een auto het eiland op en de rest van de mensen rijdt op fietsen rond (ook de meeste eilandbewoners trouwens). Als je je sneller wilt verplaatsen, moet je de bus pakken (met de makkelijkste dienstregeling ooit). Verdwalen kan maar ver komen kun je niet en ondanks dat het eiland klein is, is er van alles: winkels, restaurants, bars, snackbars, een kerk, een zwembad, een voetbalclub, strand, bos, duinen, een verzameling aan verschillende dieren, et cetera, en in de zomer wordt er altijd van alles georganiseerd. Dit alles zorgt echt voor een vakantie gevoel. Het is dan alleen jammer om te bedenken dat je de volgende dag gewoon weer aan het werk moet...

(Let niet op het Snapchat-balkje)

Rijbewijs

Vorige week dinsdag heb ik mijn rijbewijs gehaald. Het was nog spannend of ik voor m'n vertrek nog zou kunnen afrijden aangezien er eerst geen tijden meer beschikbaar leken te zijn bij het CBR. Gelukkig werd ik de dinsdag van tevoren gebeld dat ik over 7 dagen (!) kon afrijden. Voor m'n gevoel ging het niet zo lekker, maar ik ben geslaagd!

Geslaagd!

Vanochtend kon ik m'n rijbewijs ophalen (de begeleiderspas was al binnen) dus vanmiddag zijn we gelijk gaan touren en uiteindelijk belandden we in Appingedam.

Autorijden vind ik echt heel leuk en ik ga het ook zeker missen in de VS (daar mag ik niet rijden). Dat wordt dus zoveel mogelijk kilometers maken voor ik vertrek. Gelukkig staan er nog enkele (verdere) uitstapjes gepland!

Diploma-uitreiking

Donderdag 2 juli was in Martiniplaza de diploma-uitreiking voor de VWO-leerlingen van het Zernike College. Om half 7 begon de zaal al redelijk vol te stromen. De (bijna-)gediplomeerden verzamelden in een andere ruimte waar we een graduation-cap kregen. Het was een super leuke avond (al was het wel een lange zit en was het nogal warm) en het voelde erg bijzonder om met mensen die ik al zes (sommigen zelfs al twaalf) jaar ken op een podium te staan en m'n diploma te ondertekenen.

Martiniplaza: de zaal

Diplomeringsgroepje 'Simone en haar Vissers'

Diploma ondertekenen!

Claske, Anne, Wanda en Vita

Zernike College  gediplomeerden VWO 2014-2015

Zernike College gediplomeerden VWO 2014-2015

Na het officiële gedeelte van tweeënhalf uur hebben we een foto gemaakt met alle gediplomeerden. Daarna was het tijd voor een drankje. Sommige mensen had ik al sinds de examens niet gezien en de meesten zal ik pas over een jaar weer zien. Het was een bijzondere en gezellige avond!

Nu ben ik dus officieel een ex-leerling van het Zernike College. Het waren zes boeiende jaren maar ik kijk er naar uit om een nieuwe stap te maken. Eerst een jaar naar de Verenigde Staten en daarna ... ik ben zelf eigenlijk ook wel benieuwd!

Laatste werkdag 
En toen werd ik ziek ... super balen! Vrijdag 3 juli zou ik (voorlopig) m'n laatste uren bij de broodafdeling bij de Albert Heijn Brugstraat werken. Helaas werd ik die ochtend wakker met een migraine-aanval en kon ik de rest van de dag amper m'n bed uitkomen. Ik had me verheugd op een gezellige laatste middag- en avond (met taart!) met leuke collega's, maar dit ging helaas niet door. Dat punt staat dus ook nog op de planning.

Ik vind het erg jammer dat ik ontslag moest nemen bij Albert Heijn. Tweeënhalf jaar heb ik er met veel plezier gewerkt; eerst als vakkenvuller, toen achter de kassa en als laatste ook nog bij de broodafdeling. Het was altijd gezellig met collega's en ik ging met plezier richting de winkel. Misschien kan ik er als student opnieuw aan de slag!

Koffer
Afgelopen weekend heb ik 'de koffer' gekocht (gewoon een zwarte Samsonite, 100,5 liter). We hadden ons laten voorlichten en de Samsonite werd overal als beste aangewezen (harde buitenkant; clip- in plaats van ritssluiting; TSA-slot; vier dubbele wielen; (relatief) lichtgewicht en tien jaar garantie, wereldwijd).

Samsonite S'Cure Spinner 75 cm/100,5 L - zwart

Nu begint het echte (in)pakken. De afgelopen dagen ben ik al bezig geweest met het opstellen van een paklijst, het uitzoeken van (een deel van) de kleren die ik sowieso mee wil nemen en het maken van een lijst van dingen die ik nog moet aanschaffen. Het wordt nog lastig om alle spullen (zomer- en winterkleding, sportkleren, jassen, sneakers, sportschoenen, toiletartikelen, cadeautjes en nog veel meer) in één koffer te stoppen, die dan ook nog maximaal 23 kilo mag wegen (rekening houdend met eventuele aankopen gedurende de eerste dagen in New York). Gelukkig mag ik ook nog een klein koffertje met tien kilo aan spullen als handbagage meenemen. Ik hoop dat het gaat lukken!

Voorbereiden en afscheid nemen

De komende weken staan voor mij grotendeels in het teken van het voorbereiden van volgend jaar (het regelen van alle officiële documenten, het aanschaffen van de laatste spullen, het afronden van dingen/projecten hier, enzovoort) en het afscheid nemen van vrienden en familie in Nederland. Mama en ik hebben meerdere afspraken staan om mensen in Midden- en Zuid-Nederland te bezoeken en ook in Groningen hoop ik nog met veel vriendinnen af te spreken.

Het besef dat ik iedereen tien maanden niet (in real life) zal zien, begint steeds meer te komen. Ondanks dat ik al redelijk lang weet dat ik zal gaan, dringt het nu pas echt door. Gelukkig vertrek ik pas begin augustus, wanneer veel mensen alweer terug zijn van vakantie, waardoor ik niet zes weken van tevoren al afscheid hoef te nemen.

Ik heb ontzettend veel zin in volgend jaar en zal daar in tien maanden een (soort) leven opbouwen. Ik ben echter ook benieuwd hoe ik bij terugkomst weer in m'n oude leven kan invoegen. Iedereen zal doorgaan: vrienden zullen gaan studeren, hun plekje in het studentenleven al vinden, dingen meemaken zonder mij en het daar nog vaak over hebben, nieuwe mensen ontmoeten en veranderen in hun denken en doen. Ook ik zal natuurlijk anders terugkomen dan dat ik weg ging en mijn kijk op mijn leven hier zal waarschijnlijk ook veranderen. Dit beangstigt me niet (zoals het nu misschien klinkt), maar het is wel één van de dingen die nu ook af en toe door m'n hoofd schieten.

Op dit moment denk ik echter vooral aan volgend jaar en ik kijk er naar uit om te zien hoe m'n gedachten over het leven in de States eindelijk vaste vormen aan zullen nemen.

~

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Zo krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!

AANGENOMEN

IK BEN AANGENOMEN!! Ik ben écht aangenomen en zal het volgende schooljaar dus in Amerika doorbrengen!

Vrijdag had Josha al gebeld maar toen was ik aan het werk. We hadden afgesproken dat ik haar maandag terug zou bellen maar door een storing bij EF lukte ook dat niet. Vandaag heb ik het weer geprobeerd en kreeg ik - eindelijk - het goede nieuws: ik mag gaan! Ze hebben vertrouwen in mij en hebben het officiële aanmeldingspakket naar me toegestuurd.

Dit maakt deze verschrikkelijke, regenachtige dag, met twee SE's en waarop oma gaat verhuizen, een heel stuk beter!

Hoe het nu verder gaat, weet ik nog niet precies. Eerst moet ik het aanmeldingspakket afwachten en als het goed is staat daar alle informatie in die ik nodig heb om de aanmelding rond te maken. Het belangrijkste is dat ik nu antwoord kan geven op de veelgestelde vraag wat ik volgend jaar ga doen; ik ga namelijk mijn droom verwezenlijken!


I GOT IN

I GOT IN!! I really got exepted to the High School Exchange Year, which means I will spend next year in America!

Josha already tried to call me last friday but I couldn't answer the phone because I was at work. We agreed I would call her back on monday but because of a breakdown at the EF office this also didn't work out. When I tried to call her back today I - finally - heard what I was hoping for: I can go! They believe I'm capable of going and they sent me the acceptation forms.

This news makes this terrible, rainy day, on which I had to make two School Exams and on which my grandmom had to move, a lot better!

I'm not sure what will happen next. I first have to wait for the acceptation forms and it shoud also include the information I need to finish the application. Most important is that I can finally answer the frequently asked question what I'm going to do next year: I am going to make my dream come true!

"Bericht"

De komende twee dagen ben ik alleen thuis aan het blokken voor de School Examen (SE)-week die maandag begint. Mama is dit weekend bij oma; spullen pakken voor de verhuizing dinsdag en afscheid nemen van de buren. Voor mij zit een 'weekendje weg' er niet in: ik heb veel te veel te doen.

Gister belde Josha maar omdat ik niet thuis was, nam mama op. Het leek alsof Josha (beginnend) goed nieuws had, maar ik moet haar maandag terugbellen. Nu denk ik tijdens het leren dus de hele tijd aan wat het nieuws kan zijn. Niet echt handig!

Maar er is in ieder geval - een soort van - nieuws, eindelijk! Maandag weet ik hopelijk iets beter waar ik aan toe ben en waar ik me op kan voorbereiden. 

Afwachten maar!

"News"

The next two days I'll be home alone learning really hard for my School Exams (SE's) next week. Mama is at my grandmother's house this weekend; packing for the move tuesday and saying goodbye to the neighbours. I couldn't come with them this weekend: I have way to much schoolwork to do.

Yesterday I got a call from Josha but mom answered the phone because I wasn't home. I sounded like Josha had some (beginning) good news but I have to call her back on monday. This makes me thinking about what she was/is going to say whenever I start learning, not really practical!

But at least there is some news, finally! Hopefully monday I will know a little bit more where I'm standing and what I can prepare for.

Just have to wait a few more days!