Een goed gesprek

(Iets over) de helft van m'n uitwisselingsjaar:

Hier gaat alles nog steeds goed en ik geniet nog steeds van het leven en hier, de nieuwe ervaringen, kansen en levenslessen.

Als gezin worden we steeds meer een 'echt' gezin, waarin we elkaar beter leren kennen maar waarin we ons ook af en toe aan elkaar ergeren; school is nog steeds a piece of cake, en/maar ik heb meer plezier in de vakken van dit semester en de mensen met wie ik les heb; voetbal gaat steeds beter, inclusief het contact met teamgenoten; en ik leer nog steeds enorm veel over Amerika, verschillende culturen, de taal, andere mensen, mezelf etc.

In het gezinsleven heb we allemaal vrijwel ons plekje gevonden. Het was en is nog steeds af en toe wennen om met vier totaal verschillende achtergronden en karakters in één huis te wonen, maar alles begint in/bij elkaar te passen.

23 februari begint het voetbalseizoen! Vanaf dan tot en met 6 maart spelen we vijftien wedstrijden uit en thuis en twee toernooien. Afhankelijk van de uitslagen zullen we misschien deelnemen aan de play-offs en het State Championship. Ik speel voor het Varsity team, maar zal waarschijnlijk ook met JV meedoen. Afgelopen week hebben we onze jerseys gekregen: ik heb nummer 14. Ook hebben we trainingsoutfits en warm-ups besteld.
Ik kijk enorm uit naar de wedstrijden en het reizen met het team. In het begin waren de trainingen vooral zwaar en niet leuk, maar nu is het vaak het hoogtepunt van m'n dag. M'n spel wordt steeds beter en als team worden we steeds closer. Het lastigste vind ik dat ik niet zo goed ben als ik graag zou zijn. M'n spelinzicht is prima, maar m'n voetenwerk moet nog aan gewerkt worden. Gelukkig begin ik langzaam te 'accepteren' dat ik als vijf-maanden-oude voetballer niet net zo veel hoef te kunnen als meiden die al jaren hebben gespeeld.

De kerstvakantie was waarschijnlijk het lastigste 'deel' van de uitwisseling tot nu toe. Doordat we best wel wat thuis waren, had ik veel tijd om na te denken. Daarnaast werd het extra duidelijk dat ik echt afhankelijk ben van andere mensen om me weg te brengen en op te halen. Het is lastig om spontaan plannen te maken, want ik moet eerst weten of ik er überhaupt kan komen.
De combinatie van dingen die ik al miste van/aan thuis (familie, vrienden, eten, onafhankelijkheid, auto rijden..) en de vele vrije uren, zorgden ervoor dat m'n heimwee wat erger was gedurende de vakantie.
Dit zorgde er (gelukkig) ook voor dat het makkelijker was om weer met school te beginnen. Het normale ritme zou weer terugkomen en school en voetbal zijn voor mij echt de plaatsen om vrienden te zien. (Al ben ik nu ook al wel weer ready voor Springbreak hoor!)

Ik ben nu iets over de helft van de uitwisseling. Aan de ene kant gaat de tijd erg snel voorbij, aan de andere kant voelt het ook alsof ik al best wel lang weg ben van huis (wat natuurlijk ook zo is). Het leven hier is zo normaal geworden. Waar ik vijf maanden geleden bijna niemand kende en negentig procent van de tijd geen idee had wat er gebeurde, ga ik nu rustig m'n gangetje in m'n tweede thuis.
Het is gek om te bedenken hoe alles zo gewoon is geworden, maar hoe er toch ook nog van alles te leren valt/er van alles gebeurt dat nieuw voor me is.
Ik denk er vaak aan hoe bijzonder het is dat ik hier ben en hoe het slechts voor een jaar is, maar het leven hier komt nu ook zo normaal over/voelt ondertussen ook zo normaal aan, dat het soms voelt alsof het altijd zo geweest is.
Het voelt een beetje alsof ik ben 'verdeeld' over twee werelden/levens, die op elkaar lijken maar ook totaal anders zijn. Ik spendeer m'n dagen met mensen hier, probeer nog steeds een 'echtere'-Amerikaan te worden, meer te leren en alles hier nog meer als thuis te laten voelen, maar ik probeer ook in contact te blijven met mensen thuis.
Ik kan niet zeggen dat ik hier een ander mens ben (geworden) (ik weet dat ik deels ben veranderd/aan het veranderen ben, maar ik ben ook nog heel erg mezelf), maar het leven is - natuurlijk - anders wanneer je in een ander land woont en omringd wordt door andere mensen en gewoontes. Ik weet dat dit avontuur slechts tijdelijk is, maar ik ben zo aan het leven en de mensen hier gewend en gehecht geraakt, dat het lastig is om te bedenken dat het over ongeveer vijf maanden allemaal weer voorbij zal zijn.

De laatste maanden heb ik een stuk minder geschreven en te vertellen gehad dan eerder gedurende de uitwisseling. In het begin was alles nieuw en er gebeurde van alles: mensen ontmoeten, uitstapjes, feestdagen, etc. Het dagelijks leven begint hier nu normaler te worden en meer van hetzelfde.
Dat betekent niet dat we niks meer doen; ik ga nog steeds elke dag naar school, voetbal elke dag na school, ga naar de kerk op woensdagavond en zondagochtend en heb familie- en/of vrienden-uitjes/afspraken in het weekend, maar er is minder 'nieuwe informatie' om op te schrijven. Gedurende deze fase van de uitwisseling gebeuren/vinden er meer 'mentale/emotionele' veranderingen en 'aha'-momenten plaats. Het is lastig om deze eye-openers op papier te zetten, deels omdat ik niet eens weet hoe ik bepaalde gedachten en gevoelens moet omschrijven.

Dingen die ik hier meemaak en leer laten me ook nadenken over volgend jaar. Aangezien ik klaar ben met de middelbare school en na thuiskomst aan een studie zal beginnen, heb ik de 'mogelijkheid' bepaalde dingen aan/in m'n (dagelijks) leven te veranderen. Ik zou graag sommige dingen van het leven hier mee terugnemen, en sommige oude gewoontes hier achterlaten.

Ik ben steeds nog (bijna) elke dag blij dat ik deze keuze heb gemaakt, en dankbaar dat ik de mogelijkheid heb gekregen om een jaar in een andere wereld te leven. Ik maak zoveel gave dingen mee en geniet van de dingen die ik hier leer. Zoals ik 31 december op Facebook plaatste:

~ 2015 ~ 

The year in which I graduated, got my drivers license, and left everything familiar behind to live my dream at the other site of the world in Greenwood, Arkansas.
A year full of hard work, accomplishments, change, life lessons and life experiences. A year in which I learned so much about the world, different cultures, other people and myself. 

Thank you to everyone who has been through all of this with me, who has helped me to be who I am today. I am so grateful for all the new opportunities I get, all the new people I get to meet, and mostly for two amazing families; one in the Netherlands and one in the USA! 

I wish everyone a happy, healthy and joyful 2016, full of love, adventures and new experiences!

Op naar de tweede helft van dit jaar in Greenwood, Arkansas (en omstreken)!

Hopelijk gaat alles in Nederland ook goed en is iedereen het nieuwe jaar goed gestart!

Liefs, Anne.

Emilie's (Noorwegen) gastgezin: De Eserman's  (Miranda (&Brice), Zoie (11), Ellis (9), Xander (7) en Brody (5)) en Luisa (Duitsland)

Algemene update, de McMillan's en GHS

Algemene update

Het gaat goed hier! Ik heb het (nog steeds) (steeds meer) super naar m'n zin in Greenwood, Arkansas en ik voel me echt thuis bij m'n gastgezin.

Quoting Niane: "This is your American experience and we want to help you to have the best one possible. We will do everything to help you having a great time over here!"

En ze zijn inderdaad bereid van alles voor ons te doen. We doen bijna elke dag wel wat en er worden al veel plannen gemaakt voor de komende weken en maanden. Fernanda en ik zijn echt onderdeel van het gezin en de familie.

Natuurlijk is het nog steeds wennen: met vier mensen in een huis en drie nationaliteiten, maar we gaan allemaal onze eigen gang en overleggen over de plannen.

Daarnaast heeft Fernanda nog steeds veel last van heimwee. Het is beter dan de eerste twee weken, maar ze heeft veel contact met thuis en doordat er twee andere Brazilianen naar dezelfde school gaan, kan ze ook op school Portugees spreken. We hopen dat ze beter in haar vel gaat zitten en dat het haar gaat lukken meer uit haar jaar te halen. Ondanks dat het ons allen beïnvloed, probeer ik me zoveel mogelijk op andere dingen te richten en m'n eigen plan te trekken.

De laatste week/twee weken heb ik bij het opstaan af en toe het gevoel dat ik in het Engels hebt gedroomd. Daarnaast merk ik dat het vlak na het wakker worden makkelijker is om (in het) Engels te denken en te spreken.

Een leuk dingetje is dat ik hier een van de langste meiden ben. In Nederland hoor ik altijd bij de kleinste groep, maar de meeste scholieren hier zijn een halve kop tot een kop kleiner dan ik ben.

Iets anders waar ik nog steeds veel plezier aan beleef is het rondneuzen in Walmart. Ze hebben zo (!) veel verschillende soorten eten en drinken, zowel veel verschillende soorten als veel verschillende varianten van een product. Fernanda en ik leven ons helemaal uit en proberen zoveel mogelijk nieuwe dingen. Daarnaast laten mensen op school ons ook van alles proeven. We zijn bezig met een lijst met alle eetgelegenheden/fast food restaurants/zoetigheid verkooppunten waar we naartoe 'moeten' om een bepaald product uit te proberen. We proberen niet te veel zoetigheid en vet binnen te krijgen, maar het meeste is zo lekker!

En minder dingetje (op dit moment) is het weer. Het is rond de 30-33 graden en vooral erg vochtig. Voor vertrek dacht ik dat ik het heerlijk zou vinden, veel zon en warm weer, maar ik zal het weer in Nederland zeker meer waarderen als ik terugkom.

Iets anders dat ik erg mis, is het onafhankelijk zijn. Ik kan niet zomaar op m'n fiets springen en naar het centrum of naar een winkel gaan en zelfs voor de kleinste en onbenulligste dingen moet ik hulp vragen. Hierbij voel ik me soms wel wat ongemakkelijk, maar gelukkig bieden veel mensen aan om me ergens naartoe te brengen.

De McMillan's

We wonen bij Niane en Stan net buiten Greenwood in een huis aan het (een van de twee) meer. Ze (we) hebben een hond, Molly. Stan en Molly zijn dikke vriendjes en ze volgt hem overal.

Daarnaast zien we Nianes jongste zoon en zijn familie elke dag: Kyle (32), Amber (bijna 30), Brooklyn (10), Addison (7) en Malachi (1). Onderweg naar school pikken we Brooklyn en Addison op en vaak komen ze na school met ons mee naar huis. Daarnaast zien we ze elke woensdag bij de kerk en tot nu toe hebben we elk weekend dingen samen gedaan.

Malachi, Kyle, Addison, Amber en Brooklyn

vlnr: Amber, Malachi, Kyle, Addison, Brooklyn, Stan, Niane, Jarod, Lidon, Amanda, Kaidan, Haze, Mandy, Addie, Jason, Annalia, Katie, Tim, Mirjam en Lindsay

Nianes andere zoon Tim en zijn vrouw en drie kinderen wonen in Toronto, Canada (de vier mensen (2 volwassenen en twee kleine meisjes) het meest rechts op de foto hierboven).

Nianes zonen wonen beiden dichtbij, maar we zien ze minder vaak. De oudste (Jason, de tweede man van rechts) en zijn gezin gaan naar dezelfde kerk, de ander, Jarod en zijn gezin, heb ik nog maar een keer kort gezien.

De auto's hier zijn enorm! De meeste studenten hebben een grotere auto dan onze gemiddelde gezinsvoertuigen. Dit is een kloon van de suburban van Stan:

Nianes auto lijkt meer op de gemiddelde gezinsauto.

Greenwood High School

Fernanda en ik gaan naar Greenwood High School (GHS). Het is niet de mooiste school maar ik heb het er erg naar m'n zin. Zowel de leerlingen als de docenten zijn erg aardig en behulpzaam en veel mensen komen op me af om me dingen over Nederland en mijn tijd in de States te vragen.

De manier van lesgeven en cijfers geven is erg anders dan in Nederland. Alles gaat veel langzamer en docenten helpen de leerlingen veel meer, zelfs tijdens de toetsen. Daarnaast vertellen de leraren veel persoonlijke verhalen, waaronder vooral veel familie gerelateerde. De meesten hebben meerdere kinderen (en kleinkinderen) en ze vertellen over ze en laten foto's zien.

Ik vind het erg fijn dat ik het (tot nu toe, afkloppen) nog niet druk heb met school. Ik vind het super leuk om nieuwe mensen te ontmoeten, maar het belangrijkste voor mij dit jaar is om te leren op andere gebieden: Amerika, de Amerikaanse cultuur, taal, familie, mezelf, verantwoordelijkheid, weg zijn uit een vertrouwde omgeving, etcetera. Gelukkig lukt het tot nu toe om me op deze dingen te focussen.

Afsluiting

Ondanks dat ik het erg leuk en fijn vind dat veel mensen vragen hoe het met me gaat, lukt het me niet om iedereen persoonlijk te beantwoorden en ik probeer ook zo weinig mogelijk (in het) Nederlands te denken en te spreken. Ik zal proberen regelmatiger te updaten en post al geregeld foto's op m'n Facebookpagina (https://www.facebook.com/annevdbos14).

Hopelijk is alles in Nederland oké. Op m'n telefoon zag ik dat het weer er heerlijk is! Ondanks dat ik me hier prima vermaak, denk ik ook aan thuis en Nederland. Ik wens iedereen alvast een fijn weekend!

Liefs, Anne.

Eerste week in Greenwood (Day 6-12)

M'n eerste week in Greenwood en op greenwood High School is alweer (even) voorbij. Sommige dingen zijn vergelijkbaar met Nederland, de meeste dingen zijn echter anders. Gelukkig ging ik goed voorbereid op pad en herkende ik veel dingen van verhalen. Hierbij mijn eerste week in mijn nieuwe huis:

Dag 6 - Eerste schooldag

Zenuwachtig en doodmoe werd ik wakker op maandagmorgen 17 augustus. Het was onze eerste schooldag! Om kwart voor 7 zou Bailee ons ophalen, dus mijn wekker ging om half 6. Helaas kwam ik er pas na een half uur en al aangekleed achter dat mijn telefoon nog op New York Time en niet op Central Time stond, dus ik had een uur langer kunnen blijven liggen.

Niane: "Sending my 'daughters' off to their first day of school.

Aangekomen bij McDonalds wachtten we op Bailee's vriendinnen. Ze wisten dat we zouden komen en begonnen gelijk allemaal vragen te stellen over onze landen en over onze tijd in Greenwood so far (wat in mijn geval dus precies een nacht slaap besloeg).

Rond half 8 reden we richting school, die om 8 uur zou beginnen. Aangezien het de eerste schooldag was, speelde de band muziek en waren alle leerlingen bezig met het maken van selfies met hun vrienden. Het was een grote chaos en ik had geen idee wat er op dat moment aan de gang was of nog ging gebeuren. Gelukkig konden we met onze ontbijt-vrienden meelopen.

De dag begon met een paar speeches in de CAP (grote zaal met een podium). De decaan en enkele studenten bedankten medewerkers en studenten en deden enkele mededelingen over het komende jaar. Daarnaast lieten ze alle elf uitwisselingsstudenten opstaan (gelukkig riepen ze ons niet, zoals vorig jaar, op het podium).

Hierna was het voor alle scholieren tijd voor een ontmoeting met hu CAP-advisor. Niemand wist echter wie onze advisor was, dus liepen wij eerst met Miranda (de familievriendin die de avond ervoor langs was gekomen) naar de counselors office. Onderweg was het tijd voor een foto:

Miranda: 'Fernanda from Brazil & Anne from Holland - first day pic'

De rest van de eerste dag bestond vooral uit chaos en onduidelijkheid. Omdat Fernanda en ik pas een paar dagen van tevoren contact hadden gehad met ons (nieuwe) gastgezin en school, konden ze pas laat beginnen met het samenstellen van onze roosters. Veel klassen en sporten zaten al vol of waren al begonnen. In totaal hebben ze onze roosters drie keer volledig omgegooid. Uiteindelijk ziet m'n rooster er als volgt uit:

• 08:05-09:00 - English II (verplicht) 
• 09:05-10:00 - Psychology
• 10:05-10:55: US History (verplicht)
• 10:55-11:25: A lunch
• 11:30-12:20: Algebra II (verplicht)
• 12:25-13:15: PE
• 13:20-14:10: Biology II (verplicht)
• 14:15-15:05: Journalism

De klassen lijken me tot nu toe leuk (de een natuurlijk leuker dan de ander), docenten zijn aardig en ook leerlingen komen naar me toe om me allerlei soorten vragen te stellen ('do you have microwaves in Holland?'). De dingen die we moeten leren en die ik in Nederland al heb gehad, zijn goed te doen. Sommige dingen zijn echter nieuw en ook het vertalen van sommige (vooral wiskundige) termen is lastig. Gelukkig is iedereen bereid ons te helpen en zijn ze bekend met uitwisselingsstudenten.

De eerste dag bestond vooral uit mezelf voorstellen ("Hey, I'm Anne." "How?" "Anne, like Anne Frank or something."). Het was wel spannend, maar ik weet dat dit m'n enige kans is en ik wil alle mogelijkheden pakken die ik krijg. Being outgoing is the best way to go en dus probeer ik met zoveel mogelijk mensen te praten en alle vragen te beantwoorden.

Een vermoeiende eerste schooldag, maar zeker een goed begin!

Dit plaatste ik die avond op Facebook:
Survived our first day of school! It was really confusing and definitely different from what we're used to, but a great thing to experience.
Happily there were some awesome people who were willing to pick us up before school, to help us to get to our classes, to go and get an American sim card (please send me a Facebook message if you would like to have my American phone number!) and to bring us back home.
We went shopping for school supplies this night, so I also experienced my first time at Walmart!
Right now we're exhausted and going to bed as soon as possible. Ready for my alarm tomorrow morning (at the right time this time)!

Planning week 1

De eerste week in Greenwood was erg hectisch. Dit was onze planning (in het kort):

Maandag

• Ontbijten bij McDonals 
• School tot 15:05 uur
• Opgehaald door Miranda: rondrijden in Greenwood zien en naar de AT&T-winkel
• Avondeten
• Schoppen voor schoolspullen 

Dinsdag

• Afgezet bij school om 07:15 (We worden al om kwart over 7 afgezet omdat Niane om half 8 op haar werk moet zijn. Elke dag onderweg naar school pikken (twee van) de kleinkinderen op. Daarnaast zijn ze de eerste week ook elke middag langsgekomen. In een week heb ik bijna meer familie-ervaring opgedaan dan ooit tevoren.)
• School van 08:00 tot 15:05
• Huiswerk maken
• Koffers uitpakken

Woensdag

• Afgezet bij school om 07:15
• School van 08:00 tot 15:05
• Wallmart
• Huiswerk maken
• Avondeten bij de kerk om 17:00 uur
• Kerkdienst van 18:30 tot 20:00

Donderdag

• Afgezet bij school om 07:15
• School van 08:00 tot 15:05
• Greenwood/Bulldog t-shirt kopen voor de Kick Off op vrijdag
• Huiswerk maken

Vrijdag

• Afgezet bij school om 07:15
• School van 08:00 tot 15:05
• Naar huis waar Niane's vader en stiefmoeder zijn aangekomen
• Huiswerk maken
• Kick Off van 19:00 tot 20:30

Anne, Niane en Fernanda

Echte locals met onze Bulldog t-shirts 

Cheerleaders!

Fernanda (Brazilie), Anne (Nederland), Line (Belgie), Dan (Brazilie) en Emilie (Noorwegen)

Getting used to American Football

Zaterdag

• Proberen uit te slapen
• Niane's familie komt langs aangezien haar vader hier is
• Ontmoeting met al de uitwisselingsstudenten in Greenwood
• Avondeten met de familie
• Taart(en) bakken (waarvan de eerste mislukte omdat de Amerikanen andere meetsystemen gebruikte waardoor mijn Nederlandse recept niet goed uitpakte)

Zondag

• (Kerkdienst va 09:15 tot 12:00)
• Taart versieren
• Addison’s zevende verjaardag 
• Avondeten met de familie

Mijn Facebook-update die avond:
Had an amazing first week in Greenwood, Arkansas with the McMillan family! I'm so thankful that I get to be a part of this family and I already feel at home.
This first week of school was mostly hectic and confusing and I'm still getting used to it, but there are some wonderful people who are willing to help me out!
I'm really looking forward to the the rest of the year and I think it will be a great one! Got some fun things planned already and many other ideas.
Ready to be(come) an American!

Ervaring

Ik ben nog steeds erg (snel) moe, maar heb een geweldige tijd thuis en op school. De familie zorgt ervoor dat ik me at home voel en ze zeggen dat ik echt al onderdeel ben van hun familie. Het is haast ongelofelijk dat ik iedereen pas een week ken!

Het is wel wennen, met vier mensen in een huis wonen (waaronder een 'vader' en een 'zusje') en de Amerikaanse gebruiken.
Gelukkig eten Niane en Stan erg gezond, hetzelfde als wat we thuis eten, en we mogen zelf eten voor de lunch uitzoeken bij Wallmart. Ik heb al twee keer een taart en een keer avondeten gemaakt.
Daarnaast mag ik zelf bepalen of en wanneer ik meewil naar de kerk. Op woensdag wil ik graag mee. Het eten in de kantine van tevoren is erg gezellig en echt een socializing moment. Daarnaast wil ik graag meer leren van en over het geloof.
De dienst op zondag duurt drie uur en begint om 9 uur. Op dit moment heb ik nog geen energie om vroeg op te staan en drie uur lang naar voor mij volledig nieuwe informatie te luisteren. Wel ben ik zeker van plan af en toe mee te gaan.

Ook op school heb ik het naar m'n zin (wonderbaarlijk genoeg ;) ). Zowel leerlingen als docenten zijn erg behulpzaam en er komen veel mensen naar me toe om me te vragen naar Nederland, en mijn leven in Greenwood.
De Amerikaanse High Schools bestaan uit drie jaarlagen: Sophomores (10th grade, 15/16 jaar oud), Juniors (11th grade, 16/17 jaar oud) en Seniors (12th grade, 17/18 jaar oud). Omdat ik een uitwisselingsstudent ben en buitenlanders in Arkansas geen diploma mogen halen, moet ik helaas een Junior zijn. Gelukkig heb ik veel klassen wel samen met alle drie de jaarlagen en ontmoet ik wel mensen van mijn leeftijd (ik ben ouder dan de meeste Seniors).

School is nog wel erg verwarrend. Veel dingen zijn anders dan in Nederland. Zo hebben we elke dag dezelfde zeven vakken en maar een pauze van een half uur. Je kan lunch kopen in de kantine maar de meeste leerlingen nemen zelf hun lunch mee in een speciaal, enorm tuttig, lunchtasje (vooral veel koekjes en zoutjes). Tijdens PE (gym) doen we vrijwel niks en de omgang met (de meeste) docenten in anders dan in Nederland. In de meeste lokalen heb je een vaste plek en je mag echt niet weg voor de bel gaat. Elke morgen zeggen we (kijkend naar de Amerikaanse vlag en met ons hand op ons hard - uitwisselingsstudenten zijn een uitzondering op deze regel) de plegde en houden we een minuut stilte. De stoelen zitten vast aan de tafels (zoals in de films) en ze hebben de soort projector die een papier dat op de tafel ligt op het bord projecteert. De helft van de tijd hebben we (onaangekondigd) een aangepast rooster en heb ik geen idee wat er gaande is. Het is dus wel wennen maar gelukkig zijn er genoeg mensen om me te helpen (en worden ze niet boos als de buitenlanders het niet begrijpen).

Het is erg fijn om met meerdere uitwisselingsstudenten naar dezelfde school te gaan. We weten van elkaar in welke situatie we zitten en we begrijpen hoe het is om weg te zijn van je vertrouwde omgeving. Een van de uitwisselingsstudenten is Emilie uit Noorwegen. Zij was ook op het Welcome Camp in New York City, dus we hadden elkaar al ontmoet voor we naar onze gastgezinnen gingen. Verder zijn er drie scholieren uit Brazilie (waaronder Fernanda en een die weggaat na een semester), twee uit Duitsland (waaronder een die twee jaar blijft), een uit Belgie (Emilie's gastzus), een uit Hongarije, een uit Italie, een uit Denemarken, een uit Zuid-Korea (gaat terug na dit semester) en een uit Spanje. Half Europa is dus aanwezig en ook Brazilie is gerepresenteerd.
Ondanks dat het erg gezellig is met m'n mede-'lot'genoten, probeer ik ook veel met Amerikaanse studenten op te trekken. Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe vrienden maken en het Amerikaanse leven ervaren. Een goede mix van allerlei culturen dus!

-

Ik voel me ontzettend blessed and thankful dat ik in de McMillan familie ben geplaatst. Het voelt nu al als een tweede familie en ik voelde me vanaf het begin af aan op m'n gemak. Natuurlijk mis ik thuis af en toe, het zou heartless zijn als ik dat niet deed, maar het feit dat ik het zo naar m'n zin heb, helpt zeker met het reduceren van heimwee.

M'n gastzusje heeft het was lastiger. Ze heeft meer moeite met haar Engels en ze Facetimed veel met haar familie en vrienden, wat de heimwee erger maakt.
We moeten nog een beetje aan elkaar wennen. We hebben verschillende persoonlijkheden en komen uit totaal verschillende culturen. Daarnaast hebben we tot nu toe weinig 'familiemomenten' gehad omdat we veel op pad zijn (geweest). Maar het is ook zeker erg gezellig en ik vind het super leuk om eindelijk een zus te hebben. Ik hoop dat we wat meer naar elkaar toegroeien en dat Fernanda wat opener wordt richting ons, zodat we meer kunnen praten als een echte familie.

Ondanks dat veel dingen anders zijn, komt veel me toch bekend of in ieder geval niet vreemd voor. Ik kijk helemaal niet zoveel films, maar heb toch veel dingen op tv gezien. Daarnaast hebben de verhalen van returnees me erg goed voorbereid. Gelukkig hadden ze me ook verteld dat ik de eerste weken uitgeput zal zijn. Het vertalen en aanpassen aan alles kost energie en elke avond rond 8 uur verlang ik naar m'n bed.

Thuis en op school praten we veel over de verschillende landen. Ik vind het geweldig om verhalen te horen en meer te leren over andere landen, culturen, talen, gebruiken en religies. Ik kijk ontzettend uit naar de komende tien maanden en alle leuke dingen die we al hebben gepland.

-

Vanaf nu zal ik proberen wat regelmatiger een update te plaatsen. Hopelijk lukt het ons om binnenkort in een wat regelmatiger ritme te geraken en zal ik wat meer tijd hebben voor vrienden en andere dingen (waaronder bloggen). Ik waardeer alle berichtjes ontzettend en vind het super dat jullie allemaal meeleven. Bedankt daarvoor! Ik lees alles maar het lukt me helaas niet altijd om te reageren.

Bij deze:
Het gaat goed met me! Tot nu toe heb ik het ontzettend naar m'n zin en ik had me geen beter gezin kunnen wensen. Het is nog steeds wennen (in positieve zin) maar ik ben ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt!
Bedankt voor alle lieve woorden. Ik hoop dat het met jullie (ook) goed gaat! Talk to you soon!

Liefs, Anne.