Spring Break 2016 - Florida (Universal Studios and Destin)

Spring Break begon voor mij op vrijdagmiddag 18 maart. Na school ging ik naar huis om m’n laatste spullen (in) te pakken en daarna werd ik afgezet bij de Eserman Family. Emilie, de uitwisselingsstudent uit Noorwegen, had me tijdens de kerstvakantie gevraagd of ik met haar en haar nieuwe gastgezin (ze is van gastgezin gewisseld vlak voor Kerst) mee naar Florida zou willen tijdens de vakantie in maart ...

... natuurlijk!

Het Florida gezelschap bestond uit:

Brice Eserman

Miranda Eserman

Anne van den Bos (18)

Emilie Mathiesen (18)

Zoie Eserman (11)
Ellis Eserman (10)

Xander Eserman (8)

Brody Eserman (5)

Achterste rij vlnr: Anne, Zoie, Miranda, Emilie, Brice
Midden vlnr: Brody, Xander, Ellis

Vrijdagavond werd gevuld met uit een tripje naar Walmart en het pakken van vakantie-spullen voor twee volwassenen, een 18-jarige uitiwisselings student, en vier kinderen van 11, 10, 8 en 5 jaar oud. 

Zaterdagmorgen om tien voor zeven reden we weg uit Greenwood. Helaas waren we na twintig minuten alweer terug omdat we iets waren vergeten. Om kwart over zeven vertrokken we voor de tweede keer. Eindbestemming: Atlanta, Georgia.

De achts-persoons auto was helemaal vol; inclusief kofferbak. Tijdens de rit werd(en) er gepraat, film gekeken, gelezen, woordzoekers gedaan, spelletjes gespeeld en amper geslapen. We stopten drie of vier keer, waaronder een lunchbreak at Cracker Barrel. 

Rond acht uur ’s avonds kwamen we in Atlanta aan, waar we bij Mirandas moeder verbleven. Miranda’s zus en kinderen waren er ook dus het huis was vol!

De volgende dag vertrokken we rond tien uur richting Orlando (Miranda, haar zus en Emilie waren pas om vier uur ’s nachts thuis gekomen omdat ze naar de opnames van American Ninja Warrior waren gegaan om een uur ’s nachts). We hadden nog zo’n zeven uur te gaan naar het hotel. 

’s Avonds aten we in het hotel (Walmart ‘snacks’) en daarna hebben we nog ongeveer een uur bij het zwembad gezeten. Daarna snel naar bed want …

… de volgende dag om zes uur ’s ochtends weer op! Aankleden, hotel ontbijt eten (I love it!) en op naar de Universal Studios (ongeveer twintig minuten van het hotel). Miranda, Zoie, Emilie en ik verbrachten de dag in de Universal parken; Brice en de jongens gingen naar het Kennedy Space Center. 

Universal was super gaaf! Na binnenkomst gingen we gelijk naar het Harry Potter gedeelte, want dat was waar we allen het meest naar uitkeken! Zoie wilde heel erg graag een toverstok kopen bij Olivander. Daarna hebben we in het HP-gedeelte in het ‘hoofdpark’ rondgelopen, voor we de Hogwarts Express naar het andere (deel van het) park namen (ongeveer vijf minuten). In de trein werd een film gespeeld zodat het leek alsof je 'echt' op weg was naar Zweinstein. Diagon Alley (Weg-is-Weg) is het HP-gedeelte in het andere park. Daar hebben we vrijwel alle souvenir winkeltjes een grondig bezoek gebracht en butterbeer en pumpkin juice gedronken. 

Na de hele morgen omringd te zijn geweest bij toverstokken, pratende dieren en vreemde snoepjes begonnen we met het ontdekken van de rest van het park. Emilie en ik gingen samen verder terwijl Miranda en Zoie achtbanen reden. Wij aten lunch en liepen langzaam door het park om alle geweldige details in/op/aan de gebouwen/decors te bekijken. 

Om vijf uur besloten Em en ik van de zon te gaan genieten. We kochten ijskoffie en zijn op het gras in de zon gaan liggen. Daarnaast hebben we nog in wat winkels net buiten het park rondgekeken. Rond half negen kwamen ook Miranda en Zoie het park uit en gingen we terug naar het hotel.

De volgende dag begon vrijwel hetzelfde: vroeg opstaan, klaarmaken, ontbijten en weer richting de Studios. Dinsdag gingen Brice, Miranda en de jongens echter naar Legoland en dus nam Brices broer (Cliff) ons mee naar het park. We begonnen weer met een bezoek aan Harry Potter Land en het eerste wat we daar deden was in een van de achtbanen gaan (de rij was te lang later gedurende de dag). Tijdens het ‘wachtgedeelte’ liep je door het kasteel waar onder andere de bewegende schilderijen hingen en Perkamemtus’ kantoor was nagebouwd. De ‘achtbaan’ (het waren vooral beelden die je het gevoel gaven dat je veel bewoog, in het echt wiebelde het karretje maar amper), liet het lijken alsof je op een bezemsteel vloog. Het was super gaaf!

Na de achtbaan verplaatsten we ons weer naar het tweede park. Daar aangekomen wilden Cliff en Zoie nog een andere achtbaanrit maken, dus splitsen we weer op en Em en ik liepen dit keer door een ander gedeelte van het park. We zagen een deel van de opnamens van Fear Factor en er waren allerlei (kleine) shows die op straat plaatsvonden. Mensen ‘in het publiek’ begonnen opeens te dansen of te zingen. Het weer was geweldig en de optredens waren leuk en indrukwekkend!

Na lunch met Cliff en Zoie hebben we de rest van de dag in tweetallen doorgebracht. Em en ik hadden het meeste plezier in het langzamer rondlopen in de parken en alles goed te bekijken; Cliff en Zoie wilden vooral graag alle attracties ervaren.

Rond zeven uur reden we terug naar het hotel, waar ook de rest van de familie net weer was aangekomen. ’s Avonds gingen we uit eten en probeerden we te sporten in de hotel gym, maar het was zo warm dat we allemaal bijna flauw vielen!

Woensdagochtend deden we het rustig aan. Het plan was om rond tien uur de trip naar Destin (ongeveer zes uur rijden) te beginnen. Onderweg belandden we helaas in een dikke file dus liepen we zo’n twee uur vertraging op. Rond zeven uur ’s avonds kwamen we eindelijk bij het huis aan dat we ‘leenden’ van vrienden van Brice en Miranda. Het was super mooi en groot (12 ‘officiële’ bedden maar en konden makkelijk 15-20 mensen slapen)! Emilie, Zoie en ik sliepen beneden en de rest sliep op de bovenverdieping. ’s Avonds zijn we kort naar het strand geweest (ongeveer drie minuten lopen vanaf het huis).

De volgende ochtend om zes uur waren we alweer op weg naar het strand om de zonsopgang te bekijken. Helaas was het vrij bewolkt dus de mooie ochtend-lucht-kleuren waren wat vervaagd. Daarnaast was er erg veel wind en het was koud! In totaal hebben we die ochtend ongeveer 3,5 km gelopen.

Na het ontbijt (cinnamon rolls want Miranda was jarig) gingen we met de hele familie terug naar het strand. We liepen tot knie-hoogte in de zee maar het water was erg koud. Rond lunchtijd vertrokken Emilie en ik om wat souvenirwinkels te bezoeken. Om vier uur moesten we echter allemaal weer binnen zijn want er werd een grote storm verwacht. En inderdaad … na nog even wat te hebben bewogen op het tennisveld naast het huis begon het enorm te stormen, plenzen, hagelen en onweren. De rest van de dag zijn we dus binnengebleven. ’s Avonds gingen we als een ‘verjaardagsmaal’ naar een all you can eat sushi en Chinees restaurant (ik genoot vooral van de toetjes!). We probeerden de dag af te sluiten met een film, maar na een hele week vroeg op, laat naar bed, veel lopen en reizen vielen we allemaal na een kwartier in slaap!

Vrijdag was het weer nog steeds erg belabberd. Rond lunchtijd besloten we uit eten en naar de bioscoop te gaan. We zagen de film Zootopia en het was echt geweldig! Super gelachen en ook het verhaal was erg goed.

Later hebben we nog ijs gehaald en ’s avonds zijn we uit eten geweest bij Fudpucker's, een erg bekend restaurant in Florida. Bij de bar hebben ze een groot aquarium met alligators. Daar hebben we de ‘wachttijd’ doorgebracht. Na het eten hebben we net als de meeste andere bezoekers onze namen en enkele andere berichten op de muren geschreven (het hele restaurant is gevuld met zwarte en witte Sharpie teksten, voornamelijk namen van restaurant bezoekers). Weer thuis deden we een tweede poging de film te kijken en dit keer lukte het (met moeite)!

Zaterdag was ‘de dag van vertrek’, helaas. Zondag was Pasen en die wilden niet in de auto doorbrengen. We hadden dus een twaalf uur durende autorit voor de boeg. Na inpakken en schoonmaken vertrokken we rond half tien. Onderweg zijn we maar drie keer en in totaal slechts drie kwartier gestopt! Iets voor tienen ’s avonds kwamen we weer in Greenwood aan … Spring Break zat erop!

***

Spring Break was super gaaf! Ik genoot zelfs van de uren (ca. veertig!) met z’n drieën op zo’n twee vierkante meter op de achterste bank van de auto. Het was wel eens wat anders; normaal met z’n tweeën (mama en ik) op pad, en nu een groot familie avontuur!

De week ging ontzettend snel voorbij! We zijn op en neer naar Florida geweest (op zichzelf al speciaal) en hebben super gave dingen gedaan en beleefd! Ik voelde me echt onderdeel van de Eserman family en we hebben goede gesprekken gehad en ook ontzettend veel lol gemaakt. Het was zeker een trip om nooit te vergeten!

Een goed gesprek

(Iets over) de helft van m'n uitwisselingsjaar:

Hier gaat alles nog steeds goed en ik geniet nog steeds van het leven en hier, de nieuwe ervaringen, kansen en levenslessen.

Als gezin worden we steeds meer een 'echt' gezin, waarin we elkaar beter leren kennen maar waarin we ons ook af en toe aan elkaar ergeren; school is nog steeds a piece of cake, en/maar ik heb meer plezier in de vakken van dit semester en de mensen met wie ik les heb; voetbal gaat steeds beter, inclusief het contact met teamgenoten; en ik leer nog steeds enorm veel over Amerika, verschillende culturen, de taal, andere mensen, mezelf etc.

In het gezinsleven heb we allemaal vrijwel ons plekje gevonden. Het was en is nog steeds af en toe wennen om met vier totaal verschillende achtergronden en karakters in één huis te wonen, maar alles begint in/bij elkaar te passen.

23 februari begint het voetbalseizoen! Vanaf dan tot en met 6 maart spelen we vijftien wedstrijden uit en thuis en twee toernooien. Afhankelijk van de uitslagen zullen we misschien deelnemen aan de play-offs en het State Championship. Ik speel voor het Varsity team, maar zal waarschijnlijk ook met JV meedoen. Afgelopen week hebben we onze jerseys gekregen: ik heb nummer 14. Ook hebben we trainingsoutfits en warm-ups besteld.
Ik kijk enorm uit naar de wedstrijden en het reizen met het team. In het begin waren de trainingen vooral zwaar en niet leuk, maar nu is het vaak het hoogtepunt van m'n dag. M'n spel wordt steeds beter en als team worden we steeds closer. Het lastigste vind ik dat ik niet zo goed ben als ik graag zou zijn. M'n spelinzicht is prima, maar m'n voetenwerk moet nog aan gewerkt worden. Gelukkig begin ik langzaam te 'accepteren' dat ik als vijf-maanden-oude voetballer niet net zo veel hoef te kunnen als meiden die al jaren hebben gespeeld.

De kerstvakantie was waarschijnlijk het lastigste 'deel' van de uitwisseling tot nu toe. Doordat we best wel wat thuis waren, had ik veel tijd om na te denken. Daarnaast werd het extra duidelijk dat ik echt afhankelijk ben van andere mensen om me weg te brengen en op te halen. Het is lastig om spontaan plannen te maken, want ik moet eerst weten of ik er überhaupt kan komen.
De combinatie van dingen die ik al miste van/aan thuis (familie, vrienden, eten, onafhankelijkheid, auto rijden..) en de vele vrije uren, zorgden ervoor dat m'n heimwee wat erger was gedurende de vakantie.
Dit zorgde er (gelukkig) ook voor dat het makkelijker was om weer met school te beginnen. Het normale ritme zou weer terugkomen en school en voetbal zijn voor mij echt de plaatsen om vrienden te zien. (Al ben ik nu ook al wel weer ready voor Springbreak hoor!)

Ik ben nu iets over de helft van de uitwisseling. Aan de ene kant gaat de tijd erg snel voorbij, aan de andere kant voelt het ook alsof ik al best wel lang weg ben van huis (wat natuurlijk ook zo is). Het leven hier is zo normaal geworden. Waar ik vijf maanden geleden bijna niemand kende en negentig procent van de tijd geen idee had wat er gebeurde, ga ik nu rustig m'n gangetje in m'n tweede thuis.
Het is gek om te bedenken hoe alles zo gewoon is geworden, maar hoe er toch ook nog van alles te leren valt/er van alles gebeurt dat nieuw voor me is.
Ik denk er vaak aan hoe bijzonder het is dat ik hier ben en hoe het slechts voor een jaar is, maar het leven hier komt nu ook zo normaal over/voelt ondertussen ook zo normaal aan, dat het soms voelt alsof het altijd zo geweest is.
Het voelt een beetje alsof ik ben 'verdeeld' over twee werelden/levens, die op elkaar lijken maar ook totaal anders zijn. Ik spendeer m'n dagen met mensen hier, probeer nog steeds een 'echtere'-Amerikaan te worden, meer te leren en alles hier nog meer als thuis te laten voelen, maar ik probeer ook in contact te blijven met mensen thuis.
Ik kan niet zeggen dat ik hier een ander mens ben (geworden) (ik weet dat ik deels ben veranderd/aan het veranderen ben, maar ik ben ook nog heel erg mezelf), maar het leven is - natuurlijk - anders wanneer je in een ander land woont en omringd wordt door andere mensen en gewoontes. Ik weet dat dit avontuur slechts tijdelijk is, maar ik ben zo aan het leven en de mensen hier gewend en gehecht geraakt, dat het lastig is om te bedenken dat het over ongeveer vijf maanden allemaal weer voorbij zal zijn.

De laatste maanden heb ik een stuk minder geschreven en te vertellen gehad dan eerder gedurende de uitwisseling. In het begin was alles nieuw en er gebeurde van alles: mensen ontmoeten, uitstapjes, feestdagen, etc. Het dagelijks leven begint hier nu normaler te worden en meer van hetzelfde.
Dat betekent niet dat we niks meer doen; ik ga nog steeds elke dag naar school, voetbal elke dag na school, ga naar de kerk op woensdagavond en zondagochtend en heb familie- en/of vrienden-uitjes/afspraken in het weekend, maar er is minder 'nieuwe informatie' om op te schrijven. Gedurende deze fase van de uitwisseling gebeuren/vinden er meer 'mentale/emotionele' veranderingen en 'aha'-momenten plaats. Het is lastig om deze eye-openers op papier te zetten, deels omdat ik niet eens weet hoe ik bepaalde gedachten en gevoelens moet omschrijven.

Dingen die ik hier meemaak en leer laten me ook nadenken over volgend jaar. Aangezien ik klaar ben met de middelbare school en na thuiskomst aan een studie zal beginnen, heb ik de 'mogelijkheid' bepaalde dingen aan/in m'n (dagelijks) leven te veranderen. Ik zou graag sommige dingen van het leven hier mee terugnemen, en sommige oude gewoontes hier achterlaten.

Ik ben steeds nog (bijna) elke dag blij dat ik deze keuze heb gemaakt, en dankbaar dat ik de mogelijkheid heb gekregen om een jaar in een andere wereld te leven. Ik maak zoveel gave dingen mee en geniet van de dingen die ik hier leer. Zoals ik 31 december op Facebook plaatste:

~ 2015 ~ 

The year in which I graduated, got my drivers license, and left everything familiar behind to live my dream at the other site of the world in Greenwood, Arkansas.
A year full of hard work, accomplishments, change, life lessons and life experiences. A year in which I learned so much about the world, different cultures, other people and myself. 

Thank you to everyone who has been through all of this with me, who has helped me to be who I am today. I am so grateful for all the new opportunities I get, all the new people I get to meet, and mostly for two amazing families; one in the Netherlands and one in the USA! 

I wish everyone a happy, healthy and joyful 2016, full of love, adventures and new experiences!

Op naar de tweede helft van dit jaar in Greenwood, Arkansas (en omstreken)!

Hopelijk gaat alles in Nederland ook goed en is iedereen het nieuwe jaar goed gestart!

Liefs, Anne.

Emilie's (Noorwegen) gastgezin: De Eserman's  (Miranda (&Brice), Zoie (11), Ellis (9), Xander (7) en Brody (5)) en Luisa (Duitsland)

Oktober 2015

Kamperen

Het eerste weekend van oktober was het jaarlijkse eland-spot weekend van Stan en Niane. Donderdagmiddag (geen school op vrijdag!) vertrokken we naar de camping vlakbij de Buffalo River (ongeveer twee uur rijden). De McMillan's hebben een grote caravan met verwarming, licht en stromend water, dus dat voelde ontzettend luxe.

Vrijdagochtend stonden we vroeg op en reden we ongeveer een half uur naar een regio waar veel elanden zijn. Het was super gaaf om ze van zo dichtbij te zien en te horen. Het was wel ontzettend KOUD! Fernanda droeg drie vesten, een dikke trui, handschoenen en een sjaal.

Hierna hebben we twee wandelpaden gelopen, waarvan een met een grot en een met een geweldig uitkijkpunt!

Een van Niane's zussen en haar man kwamen vrijdagavond aan met hun caravan (die nog groter is!). Zaterdagochtend stonden we allemaal weer vroeg op en om nogmaals de elanden te zien en te horen. Daarna reden we terug naar de camping voor lunch. Na de lunch reden we naar Eureka Springs, een heel toeristisch stadje ongeveer 40 minuten verderop. 's Avonds hebben we de hele avond om het kampvuur gezeten en burrito's en s'mores gegeten.
Tot het vertrek zondagmiddag hebben we rustig aan gedaan en lekker genoten van het koelere weer. Als afsluiter zijn we naar een restaurant in de buurt gereden voor lunch en daarna was het - helaas - weer terug naar het normale leven.

Revival

The Revival is een fenomeen dat veel kerken eens in de zoveel tijd organiseren. Tijdens deze vier dagen komt een gastspreker elke avond spreken om nieuwe mensen bij de kerk te betrekken (mensen te bekeren) en gelovigen die steeds minder naar de kerk gaan, terug te laten komen. Dit keer was het evangelist Ken Freeman uit Dallas, Texas, die naar de First Baptist Church in Greenwood kwam.
Zondagochtend, zondagavond, maandagavond, dinsdagavond en woensdagavond heb ik hem in de grote kerk horen spreken en dinsdagochtend bezocht hij de school.
Het was ... anders om elke dag naar de kerk te gaan. Sommige dingen die Ken zei kon ik me wel in vinden, anderen dingen was ik het totaal niet mee eens. Maar het was leuk om iemand anders te horen spreken en omdat het Ken's werk is om door het hele land te reizen en zoveel mogelijk mensen in een week te bekeren, zijn zijn verhalen pakkend. Daarnaast was het erg gezellig iedereen elke avond te zien.
De kerk heeft tijdens de Revival veel nieuwe leden gekregen, veel mensen gedoopt en veel mensen 'teruggeroepen'. Het was zeker indrukwekkend om te zien, zeker omdat hij zijn twee uur lange verhalen afsloot op een manier die echt binnenkwam.

Ik vind het nog steeds erg leuk om meer over het geloof te leren en dit was erg veel informatie in een keer. Veel dingen in de Bijbel zijn naar mijn mening ook op te vatten als 'algemene' normen en waarden en zijn bijvoorbeeld op terug te vinden in een humanistische visie. De meeste 'lessen' in de Bijbel zijn dus niet nieuw voor me en met de dingen die worden gezegd ben ik het ook wel eens. Het verschil is dat er een oorzaak en een reden worden gegeven voor waarom de wereld is zoals die is en er alle goede en slechte dingen worden toegeschreven aan een 'iemand'.
Ik begin steeds meer te begrijpen waarom mensen geloven wat ze geloven (al het bovennatuurlijke in de Bijbel is onbegrijpelijk), maar ik kan me niet in alles vinden en me er zeker niet volledig aan overgeven. Wel vind ik het erg interessant om te ervaren hoe het is om in een gelovige gemeenschap te leven. Onderwerpen waarover we van mening verschillen praten we zo weinig mogelijk over en we respecteren andermans mening omdat we weten waarom we denken wat we denken. Soms is het lastig om de enige te zijn met een andere mening. Over veel dingen zijn we het echter wel eens, we hebben alleen een andere visie op het 'waarom'.
Ik heb zeker meer begrip gekregen voor het geloof en ben in sommige opzichten misschien ook wel iets anders gaan denken of denk meer na over het 'hoe' en 'waarom' van dingen. Het zal weer heel anders zijn, als ik terug naar Nederland ga en weer in een grotendeels niet-kerkelijke gemeenschap terechtkom. Het is in ieder geval erg interessant/leerzaam/boeiend/leuk om dit te ervaren!

Homecoming

19 tot en met 23 oktober was het Homecoming Week. De vrijdag in deze week is een football wedstrijd waarvan het team vrij zeker is dat ze zal gaan winnen en tijdens deze wedstrijd komen veel oud-scholieren terug naar de school.

Elke dag tijdens deze week (Spirit Week) heeft een thema en mensen komen verkleed naar school. De thema's dit jaar waren:

• MisMatch Monday
• Twin/Triplet Tuesday
• Favorite Team Wednesday 
• Hawaiian/Blue-White Thursday
• Fall Break (= geen school!) op vrijdag

Ik ben nooit een fan geweest van verkleden en genoot vooral van andere mensen die zich volledig uitleefden. Emilie en ik deden wel mee aan Twin Tuesday:

Voor Homecoming wordt er een Homecoming Queen gekozen en een aantal maids (op GHS twee sophomore, twee junior en twee senior maids). Voor de wedstrijd is er een ceremonie waar de queen en de maids in chique jurken het veld oplopen, begeleid door een aantal football spelers.

Helaas voelde ik me echt niet lekker op vrijdag dus ging ik niet naar de wedstrijd in de regen (die erg saai was want ze wonnen zeer gemakkelijk). Gelukkig hadden ze de homecoming ceremony die ochtend tijdens de pep rally al grotendeels uitgevoerd.

Volleybal State Championship

De meeste sporten in Amerika zijn verbonden aan de school. De trainingen zijn tijdens het laatste lesuur of direct na school, de wedstrijden zijn tijdens of direct na schooluren en schoolteams spelen tegen elkaar. Verschillende sporten worden gespeeld tijdens verschillende seizoenen. Hierdoor kunnen scholieren zoveel verschillende sporten in een jaar doen.

Volleybal is een herfstsport. De meeste wedstrijden zijn in oktober en de teams die het hoogste eindigen gaan naar het State Championship (dit geldt voor elke sport). Het Greenwood team had vrijwel alle wedstrijden gewonnen en mocht dus meedoen aan het toernooi.
Greenwood High School waas dit jaar de thuisbasis voor het kampioenschap. Hierdoor konden wij voor $6 naar de wedstrijden gaan. Het Greenwood team speelt erg goed en ik heb voor zowel de eerste als voor de tweede ronde een kaartje gekocht. Iedereen die een kaartje had gekocht mocht uit de les vanaf een half uur voor tot een half uur na de wedstrijd. Het waren leuke wedstrijden en de sfeer was geweldig met super veel leerlingen in witte en neon kleren en allemaal zingend op de tribunes.

Voor de derde en laatste ronde moest het team naar Hot Springs, een stad ongeveer twee uur hier vandaan. Fernanda is een manager (hulp) van het volleybal team en dus ging ze mee naar Hot Springs. Helaas verloren de meiden deze wedstrijd en werden ze tweede in de State.

Schrijfster S.A. Bodeen

Donderdag 29 oktober bracht de Amerikaanse schrijfster S.A. Bodeen een bezoek aan Greenwood High School. Stephanie Bodeen schrijft vooral jeugdboeken (een 12-14 jaar serie, novels voor 14-18) en heeft hiervoor meerdere prijzen gewonnen. Daarnaast zijn net de filmrechten voor een van haar boeken verkocht.

Niane werkt in de bibliotheek in Middle School, waar Bodeen ook naartoe zou gaan. Zij wist dus van het bezoek en heeft me enkele van haar boeken laten lezen. Bodeens boeken zijn spannend en lezen erg makkelijk. Uiteindelijk heb ik drie boeken gelezen (een 'losse' en een serie van twee).

Donderdagochtend sprak Bodeen eerst voor de hele school. Ze sprak voornamelijk over haar jeugd in Wisconsin, haar familie en hoe ze bekend werd en aan het eind beantwoordde ze enkele vragen.

Van 11:00 tot 12:00 uur was er een lunch georganiseerd. Tien leerlingen van zowel de High School, Junior High en Middle School die een of meerdere boeken hadden gelezen, werden willekeurig uitgekozen om naar de lunch te gaan.
Ik mocht ook naar de lunch om de schrijfster te interviewen voor een artikel voor het vak Journalism. Het was super gaaf! Omdat Saidee (een andere Journalism student) en ik als laatsten aan de lunch waren 'toegevoegd', wilden we niet al haar tijd in beslag nemen, maar bijna alle anderen waren te verlegen om vragen te stellen (wij vonden het ook wel spannend hoor!) en uiteindelijk hebben we erg lang met haar gepraat.

We hebben het af en toe over de verschillen in school en niveau tussen Amerika en Nederland. School hier is veel makkelijker (leerlingen moeten zich per vak voor een bepaald niveau inschrijven, met het hoogste niveau kan de universiteit worden bereikt), maar leerlingen hebben wel veel meer mogelijkheden. Er zijn meer verschillende vakken en er worden allemaal extra dingen gedaan.
Afgelopen week zijn mensen drie dagen verkleed naar school gekomen, hebben we twee volleybal wedstrijden gezien, was er een pep rally en heb ik een schrijver horen spreken en mogen interviewen. Gotta love it!

Anne, bovenste rij, 3e van links; Stephanie Bodeen, bovenste rij, 5e van links.

Halloween

October 31st: HALLOWEEN ! Het jaarlijkse griezelfeest!

Vorig weekend hebben we met de hele familie pompoenen gecarved en als afsluiter heb ik voor iedereen pannenkoeken gebakken!

De drie spookjes (3e van rechts) is die van mij

De 31ste was een zaterdag dus geen school. De vrijdag van tevoren mocht iedereen verkleed naar school. Als de niet-verkleed-liefhebber die ik ben, had ik geen kostuum maar een pyjamabroek met katten-snuiten en een zelf gesprayde trui met een boze bulldog (Greenwood High School Bulldogs). Brooklyn, Addison en Malachi hadden wel (zelfgemaakte, wat een werk) kostuums en samen met hun zijn we door de wijk gelopen om te trick or treat-en.

Ariel en Honey Lemon

Een halve boze bulldog en Batman

Jake en Rebel, Rebels broertje Coby (12) en de uitwisselingsstudent die bij hun ouders woont, Dan (Brazilie), kwamen ook langs. Het was een erg gezellige avond met verklede kinderen, chicken dumpling, snoepjes en goede gesprekken (Amber, Rebel en ik kunnen echt uren doorgaan).

Vandaag, een dag na Halloween, heb ik al meerdere huizen volledig in Kerstsfeer gezien. Dat is het feest waar ik het meest naar uitkijk. Voor het eerst een groot familiediner en pakjes onder de kerstboom. Eerst Thanksgiving op 26 november (drie dagen extra weekend!) en dan op naar The Holidays!

Little side note:
Een reden waarom ik graag naar de States wilde, is om de Amerikaanse tradities te ervaren. Ondanks dat ik in het geval van Homecoming en Halloween zelf niet erg actief meedeed, genoot ik wel van alle actie om me heen en alle andere mensen die verkleed naar school kwamen en door de straten liepen. Het zal per traditie en holiday verschillen wat mijn aandeel erin zal zijn maar ik vind het allemaal geweldig!

Artikelen in de plaatselijke krant 

Een van mijn lessen op school is Journalism. De artikelen die we schrijven voor deze klas en die worden goedgekeurd, worden daadwerkelijk in de plaatselijke krant gepubliceerd (Greenwood Democrat, onderdeel The Bulldog Express). Samen met Luisa, een uitwisselingsstudent uit Duitsland, heb ik de eerste paar weken besteed aan het schrijven van features over uitwisselingsstudenten.

Deze artikelen zijn in een aantal weken geleden gepubliceerd:

Deze artikelen zijn afgelopen week gepubliceerd:

By Anne van den Bos and Luisa Bussman

By Anne van den Bos

By Luisa Bussman

By Anne van den Bos (helaas heeft de docent per ongeluk niet de laatste versie ingestuurd maar een craft)

By Luisa Bussman

De laatste artikelen zullen over iets minder dan een maand verschijnen.

Familiegevoel

Ik weet ... dat ik ontzettend veel geluk heb gehad dat ik bij de McMillans in huis ben beland. Dat ik het zo goed met ze kan vinden, me zo thuis voel en dat ik echt in de familie ben opgenomen. In de eerste weken dacht ik hier elke dag over na. Nu is het gevoel van dankbaarheid er wel steeds, maar de gedachten komen slechts af en toe boven.
Mijn leven is op alle mogelijke manieren anders ten opzichte van mijn leven vorig jaar en de familie is een van de nieuwe dingen. Hun leven is niet zo veel anders dan dat van vorig jaar, ik ben er 'slechts' bijgekomen. Het is zo bijzonder, hoe de familie me in alles opneemt en me geen moment een buitenstaander laat voelen. En volgend jaar wanneer ik weer naar Nederland ga, zal ik in grote lijnen m'n oude leventje weer oppakken en ik zal iedereen hier missen, maar alles zal weer veranderen. Voor de familie hier zal alles vrijwel hetzelfde blijven, maar ze raken twee dochters kwijt. Ze hoefden het niet te doen: twee vreemden in huis nemen, voor ze te zorgen, ze Amerika te laten zien, aan ze gehecht te raken en daarna afscheid te moeten nemen. Maar ze deden/doen het wel, en daar kan ik niet dankbaar genoeg voor zijn!