Graduation/Birthday/Goodbye-Party (Day -4)

Gisteravond was het dan zo ver: mijn Graduation/Birthday/Goodbye-Party. Een feestje om te vieren dat ik ben geslaagd en dat ik bijna jarig ben, en om afscheid te nemen. Dinsdag en donderdag waren mama en ik al naar de Makro geweest om inkopen te doen. We hoefden vandaag alleen nog het stokbrood en de taart op te halen en de locatie Amerika- en barbecue-proof te maken.

Het feest werd gehouden in mijn oude BSO (BSO Schildersbuurt). Ons huis is te klein om te koken voor veertig man dus bij de BSO hadden we de Grote Zaal afgehuurd. Daarnaast konden we in de tuin zitten en buiten barbecueën.
Het voelde erg vertrouwd om het feest te geven op een locatie waar ik tien jaar lang zo'n drie keer per week ben geweest. Ondanks dat de indeling van het gebouw redelijk is veranderd, weet ik nog steeds overal de weg te vinden en ik ken de meeste begeleiders. 

Om half 4 begonnen we met heen en weer rijden tussen thuis en de BSO (2 minuten met de auto) om alle spullen (food en non-food) te verplaatsen. Om 4 uur stond alles in de keuken van de BSO en konden we beginnen met spullen klaarzetten, versieren, eten snijden, et cetera. Gelukkig waren een paar toppers (Jildau, Mignon, Claske en Wieger: bedankt!) bereid om te komen helpen met dit alles.

We waren al lekker op weg met de voorbereidingen en hadden de taken redelijk verdeeld toen het even best wel mis ging. De BSO heeft twee frituurpannen, maar er was ons verteld dat deze eigenlijk nooit gebruikt worden en dat niet bekend was hoe (goed) ze het nog deden. De eerste pan kwam veilig uit de opslag beneden maar met de tweede ging het niet zo makkelijk. Ik pakte de pan uit de kast en moest een bocht maken om hem op til-hoogte te krijgen. Hierdoor viel de deksel van de pan en kiepte de inhoud (blijkbaar was de pan toch gebruikt) vanaf m'n nek tot m'n tenen over me heen. Ik hoopte nog even dat het water was maar helaas: ik stond in een enorme plas olie en was volledig doorweekt! Dat stond niet in de planning! Eerst maar naar huis, kleren en schoenen in een sopje, douchen, schone kleren zoeken en weer richting de BSO. Gelukkig was de rest doorgegaan met voorbereiden.

Door dit hele gebeuren waren we echter meer dan een half uur tijd verloren dus ging alles wat chaotisch en hadden we de rest van de avond het gevoel dat we steeds 'een stap achter' lagen. Daarnaast heb ik hierdoor helaas ook geen foto's kunnen maken van de Grote Zaal toen deze volledig versierd was en klaar was voor de gasten.

Vlak voor zessen kwamen de eerste mensen en vanaf toen kwamen ze in groepjes binnenstromen. Gelukkig was het heerlijk weer (en stond het drinken koud) dus konden mensen zowel buiten als binnen zitten. In de Grote Zaal had ik op een wand informatie en foto's opgehangen over/van Arkansas, Bryant High School, Megan, Sophie en Fernanda. Zo konden mensen zelf langslopen en kregen ze een kleine impressie van mijn leven volgend jaar. Ondertussen verzorgde Jildau (dankjewel!) de eerste etens-ronde: bitterballen! Typisch Nederlands!

Nederland vs. Amerika

Informatie over en foto's van m'n gastgezin, huis en school

Rond half 8 gingen we over op de Amerikaanse ronde: hamburgers (met salade en stokbrood)! Het was een soort lopend buffet met schalen met broodjes, sla, tomaat, komkommer, ui en augurk en flessen met saus, zodat iedereen z'n eigen hamburger kon 'bouwen'. Hier een speciaal bedankje aan Wisse voor het verzorgen van de hamburgers!

En toen waren we bij het toetje aanbeland: een foto-taart (van de Jumbo), met de foto van mijn diploma-uitreiking, en bubbels! Voor het toetje was iedereen naar binnen verplaatst (voor mensen met een korte broek en korte mouwen werd het buiten toch wat fris) dus aan de U-vormige tafel hebben we geproost. Het voelde een beetje vreemd om m'n hoofd door midden te snijden maar gelukkig was de taart erg lekker.

De foto-taart

Na het toetje (en ook al een beetje ervoor) vertrokken mensen geleidelijk aan. De hele avond ging zo snel voorbij en ik vloog van hot naar her, maar volgens mij heb ik de meeste mensen wel gesproken (ik had hier graag meer tijd voor gehad!). Tijdens het afscheid nemen realiseerde ik me niet echt dat ik daadwerkelijk voor een jaar afscheid nam. Ik weet wat er gaat gebeuren en ik vertrek ook al over een paar dagen, maar aangezien ik nog wel een paar dagen thuis ben en niet linea recta het vliegtuig instapte, voelde het niet als 'dag zeggen voor een jaar'. Van tevoren had ik verwacht dat ik 's avonds echt een emotioneel wrak zou zijn, maar dat viel gelukkig mee. Ik denk dat ik me op de dag van vertrek naar New York wel heel verdrietig zal voelen, maar ik was erg blij dat ik gisteravond gewoon kon blijven nadenken. Daarnaast is contact houden tegenwoordig goed mogelijk en bovendien ben ik over tien maanden alweer terug (ieks!).

Tot 11 uur hebben we met een klein groepje nog wat gedronken en popcorn en M&M's gegeten. Toen iedereen weg was, zijn Wieger, mama en ik al begonnen met opruimen: eten naar de keuken, gebruikte borden en glazen in de vaatwasser, afval in vuilniszakken, klapstoeltjes tegen de muur en persoonlijke spullen mee naar huis. Vandaag zijn we verder gegaan met schoonmaken (helaas moeten we morgen weer terug), de tafels en stoelen terugbrengen naar de zolder, de versieringen van de muren halen en de koelkasten legen (we hebben ook nog een paar vriendinnen met studentenkamers blij kunnen maken met een kleine voorraad!). Als laatste, Wieger: ontzettend bedankt voor het helpen klaarzetten, het schoonmaken van het olie-hok en het helpen opruimen!

Daarnaast wil ik bij deze graag iedereen nogmaals bedanken voor het komen, de lieve woorden, de mooie wensen en de leuke cadeaus! Ik vond het een erg gezellige avond (en vond het eten erg lekker) en heb me ondanks het frituurpan-incident en het van hot naar her vliegen erg relaxt gevoeld.
De komende dagen ben ik nog erg druk met de laatste voorbereidingen en het afscheid nemen van de laatste mensen (en dieren), en vanaf woensdag ga ik zoveel mogelijk genieten in de States. Ik zal jullie proberen zoveel mogelijk op de hoogte te houden van mijn avonturen en ik kom graag na terugkomst mijn verhalen persoonlijk vertellen!

~

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan gratis op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Hierna krijg je een mailtje (check ook je spam-inbox!) om je abonnement te bevestigen. Op deze manier krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!

United States Consulate General - Amsterdam (Day -9)

... wat een onderneming!

Vanochtend om 10 uur had ik een afspraak bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam voor de aanvraag van m'n visum (J-1: Exchange Visitor). Deze afspraak was redelijk last minute, maar door technische problemen bij het consulaat was vandaag de eerste afspraak-mogelijkheid in maanden.

Om half 7 vanochtend vertrokken mama en ik op de fiets richting het station en om kwart voor 7 zaten we in de trein richting Amsterdam Zuid.
We waren behoorlijk vroeg, omdat we met een trein later het waarschijnlijk net niet zouden halen, dus vanaf Zuid konden we rustig op zoek naar de tram.

Rond half 10 liepen we het terrein van het consulaat op. Het zag er al erg indrukwekkend uit: een mooi gebouw in Oud Zuid, omringd door hekken, met dikke en zware deuren en allemaal security guards voor de ingang.

Van Into had ik informatie gekregen over wat ik moest meenemen naar het consulaat en door verhalen van Into-vriendinnen wist ik al een beetje wat er zou gebeuren, maar ik wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten en was toch wel een beetje zenuwachtig.

Ondanks dat m'n afspraak pas over een half uur zou zijn, besloot ik toen we om half 10 aankwamen alvast in de rij voor de deur te aan te sluiten. De veiligheidsman stelde me (in het Engels) enkele vragen en met een detector werd gecontroleerd of ik geen gevaarlijke voorwerpen bij me had.
Vanwege drukte binnen moesten we tot ongeveer 5 voor 10 buiten wachten (gelukkig was het lekker weer!). Toen we naar binnen mochten, werd eerst ons paspoort gecontroleerd en moesten we door een security-poortje (inclusief het tijdelijk inleveren van ijzeren voorwerpen). Omdat binnen nog steeds alle stoelen bezet waren, wachtten we hier ook nog een tijdje.

Rond 10 over 10 mochten we door de dikke zware deur naar de 'ruimte waar het allemaal gebeurt'. Achter tegen de muur waren vier balies met daarvoor meerdere rijen stoelen die met hun rug naar de balies toe stonden opgesteld. Bij het controleren van het paspoort had je een nummer gekregen en op volgorde van deze nummers werd je opgeroepen. Weer een kwartier later (ik heb geen idee wat die 'afspraak' om 10 uur nou voor nut had) werd ik opgeroepen om naar één van de balies te komen (de Engelstalige). De mevrouw aan de andere kant van het glas stelde me enkele vragen, ik moest sommige papieren afgeven en er werden vingerafdrukken genomen. Af en toe verstond ik de vrouw niet omdat het best wel rumoerig was, maar na drie minuten kon ik alweer een plaatsje zoeken.

Om kwart voor 11 werd mijn nummer weer opgeroepen, dit keer door de Engelssprekende man achter de 'interview'-balie. Hij stelde me kort een paar vragen over wat ik ging doen en waar ik naartoe ging maar hij gaf me vooral advies over enkele leuke steden in de buurt van Bryant. Binnen vijf minuten zei de man dat mijn visum was goed gekeurd en dat ik kon gaan.

Ongeveer een uur later stond ik dus weer voor het consulaat. Mama mocht niet mee naar binnen en zat in de schaduw (geen zon!) wat te lezen. Van tevoren was het toch wel even spannend of alles wel goed zou gaan (anders zou ik niet kunnen vertrekken op 12 augustus), maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee (gelukkig!). Het vervelendst vond ik dat ik geen idee had wat er zou gaan gebeuren en hoe lang het zou duren; je kreeg echt een minimale hoeveelheid aan informatie. Gelukkig zaten er met mij nog veel andere mensen te wachten en kon ik uit hun gesprekken wel een beetje opmaken hoe het verder zou gaan.

Aangezien we toch in Amsterdam waren, hebben mama en ik er een middagje lunchen, 'shoppen' (m'n koffer zit vol) en zere voeten achteraan geplakt. Van 11:00 uur tot 17:00 uur hebben we met dertig graden door de overvolle en zonovergoten straten van de hoofdstad gelopen. Om vijf uur namen we - half slapend - weer de trein richting Groningen.

-

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan gratis op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Hierna krijg je een mailtje (check ook je spam-inbox!) om je abonnement te bevestigen. Op deze manier krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!

Groningen go's Arkansas (Day -29)

Vanmiddag had ik in de stad afgesproken met Eline, één van de Into-returnees en begeleiders van het PDS in Soest. Tijdens het PDS kwamen we erachter dat Eline naar Arkansas is geweest, de staat waar ik volgend jaar zal wonen. Daarnaast woont Eline ook in Groningen, vindt ze het nog steeds erg leuk om over de uitwisseling te vertellen en vind ik het leuk om nóg meer informatie te krijgen!

Na het horen van erg veel verschillende verhalen van veel verschillende mensen, waaronder mensen die naar totaal andere staten zijn geweest, ontstond er in m'n hoofd een beeld van (het leven in) Amerika waarin al die verschillende levensstijlen werden gemixt. Dat is natuurlijk niet representatief voor (het leven in) Arkansas, dus het leek me erg leuk en handig om wat meer over Arkansas te horen.

Tijd dus voor koffie! Helaas was het thee- en koffiehuis waar we eigenlijk naartoe wilden gaan (om de Mississippi Mud Pie te proberen) gesloten, dus belandden we in de Feel Good - Food & Juice. Onder het genot van een smoothie en een brownie hebben we (drie uur lang) gepraat over de uitwisseling in het algemeen, Amerika en in het speciaal Arkansas, het Welcome Camp in New York (leuk is dat Eline als begeleider in het Welcome Camp zal zijn waar ik naartoe ga), de culture shock bij aankomst in de VS en daarna weer bij terugkomst in Nederland, het leven van een Amerikaanse scholier en de voordelen van een uitwisselingsstudent, verschillen in manieren van spreken en doen, het belang van het geloof in Arkansas, omgang met meningsverschillen (enkele handige trucjes), het verschillen in de omgang met anderen, wat wel en niet mee te nemen, last minute tips and tricks en nog veel meer. Ook had Eline haar jaarboek en foto's meegenomen om te bekijken (klein dingetje: alle jaarboek-foto's zijn gefotoshopt!).

Het was erg gezellig en het praten over de uitwisseling en alles wat daarbij komt kijken, en de mogelijkheid om persoonlijke en specifieke vragen te stellen heeft me goed gedaan. Nu het vertrek toch wel heel dichtbij begint te komen, denk ik steeds meer na over het leven daar. Tot nu toe heb ik voornamelijk over alles vóór vertrek en het (leven in het) gastgezin en m'n gastzus uit Brazilië nagedacht. De afgelopen week kwamen echter steeds meer gedachten over het alledaagse Amerikaanse (school)leven naar boven. Natuurlijk heb ik ook al veel gehoord over bijvoorbeeld de schooldagen, schoolvakken, schoolsporten en, heel belangrijk, de schoolspirit op Amerikaanse scholen, maar toch is 'de' high school niet het onderwerp waar ik het meeste mee bezig ben geweest (toch gek, als je bedenkt dat ik op een High School Exchange Year ga). Na bijna twee maanden geen school ben ik ondertussen in de vakantie-modus beland, maar over iets meer dan een maand zit ik toch echt weer in de schoolbanken.

Ik ben erg benieuwd naar het reilen en zeilen op een Amerikaanse school en het leven van een student buiten school, en in hoeverre deze overeen komen met alle films en (reality) series die ik heb gezien. Maar niet alleen het schoolsysteem en alles wat met school te maken heeft houden me bezig, ook het 'vinden van je plekje' in een totaal nieuwe omgeving waarin iedereen elkaar al kent. Het is een fijn gevoel dat ik samen met Fernanda de eerste schooldag zal beleven en dat we elkaar waarschijnlijk (ook daarna) zullen begrijpen aangezien we in dezelfde situatie zitten. Erg spannend allemaal maar ook erg exiting! Ik ben vooral van plan open het avontuur in te gaan, zoveel mogelijk de andere culturen te proeven, veel nieuwe mensen te ontmoeten, zoveel mogelijk te proberen en echt te leven als een Amerikaan(se student).

Nog een maand en dan gaat het echt beginnen! Ik heb er zin in!

Countdown: nog 5 weken! (Day -35)

Nog 35 dagen
Over precies 5 weken sta ik op Schiphol (of zit ik al in het vliegtuig). Op woensdag 12 augustus vlieg ik namelijk naar de States!

De tijd begint voor m'n gevoel steeds sneller te gaan. Er zijn zoveel dingen die ik nog moet regelen, zoveel dingen die ik graag nog wil doen en zoveel mensen die ik nog zou willen bezoeken. De afgelopen weken heb ik een (zo overzichtelijk mogelijke) lijst gemaakt met daarop allerlei dingen die nog moeten gebeuren of die ik nog graag zou willen doen voor vertrek. Nu begint het afvinken, het ene punt makkelijker dan het andere.

Being a tourist

Een paar weken geleden was onze Franse familie in Nederland en traditiegetrouw kwamen ze ook een paar dagen naar Groningen. Tijdens deze dagen ervaar ik Nederland altijd op een toeristische manier: we doen typisch Nederlandse dingen, bezoeken typisch Nederlandse plekken en eten typisch Nederlands eten. Ik voel me dan een soort toerist in eigen land.

Dit jaar werd het gevoel versterkt doordat ik door en voor de uitwisseling me extra in de toeristische kant van Nederland verdiep. Zo heb ik laatst cadeautjes gekocht voor m'n gastgezin, m'n Braziliaanse gastzus, de decaan op school en toekomstige klasgenoten. Ook hierbij ging ik op zoek naar dingen die representatief zijn voor Groningen of Nederland (bijvoorbeeld klompen, molens, kaas, tulpen, stroopwafels, windmolens, stamppotrecepten, et cetera).

Als ik erover nadenk doe, bezoek of eet ik eigenlijk (vrijwel) geen van die dingen daadwerkelijk vaak en denk ik aan geen van die dingen als ik aan thuis denk. Ieder land heeft bepaalde kenmerken of producten waar men meteen aan denkt bij het horen van de naam van dat land. In veel van de gevallen maken die iconische beelden en producten echter amper deel uit van het dagelijkse leven.

Hetzelfde geldt voor de Verenigde Staten. Ook als ik aan dat land denk, komen er gelijk woorden en beelden in me op. Deze hebben vaak echter meer te maken hebben met vooroordelen dan met waarheden. Eén van de dingen die me het leukst en het meest bijzonder lijken aan de uitwisseling is dat je een ander land en een andere cultuur niet meer als toerist zult ervaren maar dat je het ware karakter van het land zult leren kennen. Ik kijk er erg naar uit om erachter te komen hoe het dagelijkse leven van een scholier in Amerika is (al zal het dagelijkse leven in Arkansas natuurlijk ook niet representatief zijn voor alle studenten in het land) en heb er enorm veel zin in (tijdelijk) een échte, non-toeristische, Amerikaan te zijn!

Dagje Schiermonnikoog

Een ander typisch Nederlandse ding is een dag-bezoek aan het eiland Schiermonnikoog (al ging ik erheen voor een verjaardag). Eind juni hebben we daar met vrienden heerlijk een dag uitgewaaid. Super gaaf was dat we op de heenweg op de boot in de stuurhut mochten zitten en dat ik zelfs even aan het roer mocht!

Een dagje Schier voelt altijd bijzonder. Eigenlijk zijn we nog geen twee uur bij huis vandaan, maar het voelt als een totaal andere wereld. Het eiland is een soort super-toeristisch dorp, met het strand overal om de hoek. Niets hoeft (behalve zorgen dat je weer op de laatste boot naar het vaste land belandt) en de sfeer is erg relaxt. Alleen eilandbewoners mogen met een auto het eiland op en de rest van de mensen rijdt op fietsen rond (ook de meeste eilandbewoners trouwens). Als je je sneller wilt verplaatsen, moet je de bus pakken (met de makkelijkste dienstregeling ooit). Verdwalen kan maar ver komen kun je niet en ondanks dat het eiland klein is, is er van alles: winkels, restaurants, bars, snackbars, een kerk, een zwembad, een voetbalclub, strand, bos, duinen, een verzameling aan verschillende dieren, et cetera, en in de zomer wordt er altijd van alles georganiseerd. Dit alles zorgt echt voor een vakantie gevoel. Het is dan alleen jammer om te bedenken dat je de volgende dag gewoon weer aan het werk moet...

(Let niet op het Snapchat-balkje)

Rijbewijs

Vorige week dinsdag heb ik mijn rijbewijs gehaald. Het was nog spannend of ik voor m'n vertrek nog zou kunnen afrijden aangezien er eerst geen tijden meer beschikbaar leken te zijn bij het CBR. Gelukkig werd ik de dinsdag van tevoren gebeld dat ik over 7 dagen (!) kon afrijden. Voor m'n gevoel ging het niet zo lekker, maar ik ben geslaagd!

Geslaagd!

Vanochtend kon ik m'n rijbewijs ophalen (de begeleiderspas was al binnen) dus vanmiddag zijn we gelijk gaan touren en uiteindelijk belandden we in Appingedam.

Autorijden vind ik echt heel leuk en ik ga het ook zeker missen in de VS (daar mag ik niet rijden). Dat wordt dus zoveel mogelijk kilometers maken voor ik vertrek. Gelukkig staan er nog enkele (verdere) uitstapjes gepland!

Diploma-uitreiking

Donderdag 2 juli was in Martiniplaza de diploma-uitreiking voor de VWO-leerlingen van het Zernike College. Om half 7 begon de zaal al redelijk vol te stromen. De (bijna-)gediplomeerden verzamelden in een andere ruimte waar we een graduation-cap kregen. Het was een super leuke avond (al was het wel een lange zit en was het nogal warm) en het voelde erg bijzonder om met mensen die ik al zes (sommigen zelfs al twaalf) jaar ken op een podium te staan en m'n diploma te ondertekenen.

Martiniplaza: de zaal

Diplomeringsgroepje 'Simone en haar Vissers'

Diploma ondertekenen!

Claske, Anne, Wanda en Vita

Zernike College  gediplomeerden VWO 2014-2015

Zernike College gediplomeerden VWO 2014-2015

Na het officiële gedeelte van tweeënhalf uur hebben we een foto gemaakt met alle gediplomeerden. Daarna was het tijd voor een drankje. Sommige mensen had ik al sinds de examens niet gezien en de meesten zal ik pas over een jaar weer zien. Het was een bijzondere en gezellige avond!

Nu ben ik dus officieel een ex-leerling van het Zernike College. Het waren zes boeiende jaren maar ik kijk er naar uit om een nieuwe stap te maken. Eerst een jaar naar de Verenigde Staten en daarna ... ik ben zelf eigenlijk ook wel benieuwd!

Laatste werkdag 
En toen werd ik ziek ... super balen! Vrijdag 3 juli zou ik (voorlopig) m'n laatste uren bij de broodafdeling bij de Albert Heijn Brugstraat werken. Helaas werd ik die ochtend wakker met een migraine-aanval en kon ik de rest van de dag amper m'n bed uitkomen. Ik had me verheugd op een gezellige laatste middag- en avond (met taart!) met leuke collega's, maar dit ging helaas niet door. Dat punt staat dus ook nog op de planning.

Ik vind het erg jammer dat ik ontslag moest nemen bij Albert Heijn. Tweeënhalf jaar heb ik er met veel plezier gewerkt; eerst als vakkenvuller, toen achter de kassa en als laatste ook nog bij de broodafdeling. Het was altijd gezellig met collega's en ik ging met plezier richting de winkel. Misschien kan ik er als student opnieuw aan de slag!

Koffer
Afgelopen weekend heb ik 'de koffer' gekocht (gewoon een zwarte Samsonite, 100,5 liter). We hadden ons laten voorlichten en de Samsonite werd overal als beste aangewezen (harde buitenkant; clip- in plaats van ritssluiting; TSA-slot; vier dubbele wielen; (relatief) lichtgewicht en tien jaar garantie, wereldwijd).

Samsonite S'Cure Spinner 75 cm/100,5 L - zwart

Nu begint het echte (in)pakken. De afgelopen dagen ben ik al bezig geweest met het opstellen van een paklijst, het uitzoeken van (een deel van) de kleren die ik sowieso mee wil nemen en het maken van een lijst van dingen die ik nog moet aanschaffen. Het wordt nog lastig om alle spullen (zomer- en winterkleding, sportkleren, jassen, sneakers, sportschoenen, toiletartikelen, cadeautjes en nog veel meer) in één koffer te stoppen, die dan ook nog maximaal 23 kilo mag wegen (rekening houdend met eventuele aankopen gedurende de eerste dagen in New York). Gelukkig mag ik ook nog een klein koffertje met tien kilo aan spullen als handbagage meenemen. Ik hoop dat het gaat lukken!

Voorbereiden en afscheid nemen

De komende weken staan voor mij grotendeels in het teken van het voorbereiden van volgend jaar (het regelen van alle officiële documenten, het aanschaffen van de laatste spullen, het afronden van dingen/projecten hier, enzovoort) en het afscheid nemen van vrienden en familie in Nederland. Mama en ik hebben meerdere afspraken staan om mensen in Midden- en Zuid-Nederland te bezoeken en ook in Groningen hoop ik nog met veel vriendinnen af te spreken.

Het besef dat ik iedereen tien maanden niet (in real life) zal zien, begint steeds meer te komen. Ondanks dat ik al redelijk lang weet dat ik zal gaan, dringt het nu pas echt door. Gelukkig vertrek ik pas begin augustus, wanneer veel mensen alweer terug zijn van vakantie, waardoor ik niet zes weken van tevoren al afscheid hoef te nemen.

Ik heb ontzettend veel zin in volgend jaar en zal daar in tien maanden een (soort) leven opbouwen. Ik ben echter ook benieuwd hoe ik bij terugkomst weer in m'n oude leven kan invoegen. Iedereen zal doorgaan: vrienden zullen gaan studeren, hun plekje in het studentenleven al vinden, dingen meemaken zonder mij en het daar nog vaak over hebben, nieuwe mensen ontmoeten en veranderen in hun denken en doen. Ook ik zal natuurlijk anders terugkomen dan dat ik weg ging en mijn kijk op mijn leven hier zal waarschijnlijk ook veranderen. Dit beangstigt me niet (zoals het nu misschien klinkt), maar het is wel één van de dingen die nu ook af en toe door m'n hoofd schieten.

Op dit moment denk ik echter vooral aan volgend jaar en ik kijk er naar uit om te zien hoe m'n gedachten over het leven in de States eindelijk vaste vormen aan zullen nemen.

~

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Zo krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!

America, here I come!

I did it!

De vlag mag uit!

Het was een lange en zenuwslopende dag gisteren, maar het resultaat is geweldig! De hele dag stroomden de positieve berichten van vrienden van andere scholen al binnen en ook in de into groeps-WhatsApp kwamen al veel smileys voorbij. Om vijf uur werd ik eindelijk gebeld door m'n mentor met het goede nieuws. Snel de vlag in de bomen knopen op de steiger (bij gebrek aan een vlaggenstokhouder) en dan richting school om iedereen te feliciteren. Op de terugweg langs oma voor een gebakje en daarna thuis nog met een paar goede vrienden het resultaat vieren.

Ondanks dat ik er voorafgaand aan de examens goed voor stond en ik van sommige wist dat ik ze wel goed had gemaakt, bleef het toch spannend. Zeker toen ik zo lang moest wachten en veel anderen al bericht hadden gekregen. Toen ik uit eindelijk werd gebeld en hoorde wat m'n gemiddelde van de Centrale Examens is (een 7.6, en zelfs een 9 op economie), kon ik het niet geloven! 

De voorbereidingen voor Amerika zijn al een tijdje in volle gang, maar deze 'hindernis' moest toch echt worden genomen om daadwerkelijk te vertrekken. Het is een raar idee dat m'n dagen als VWO'er hier in Nederland er nu echt opzitten en dat (eigenlijk) niets me meer in de weg staat om over twee maanden (precies!) naar de andere kant van de Atlantische Oceaan te vliegen!

Vandaag met volle teugen in het zonnetje van m'n cijferlijst genieten en vanavond uit eten. Ik zou het nog bijna gaan missen hier!

It's done! - placement

Vanmiddag viel er opeens een dikke envelop op de deurmat. Ik was boven bezig met een oefenexamen Nederlands toen mama bovenkwam met deze into-envelop. Op de voorkant stond met een oranje markeerstift groot " Plaatsing! :) " geschreven. Verder leren ging natuurlijk niet, dus vol spanning hebben we de envelop open gemaakt.

En inderdaad: ik ben geplaatst!
En om precies te zijn, dit is de plaats waar ik een jaar zal wonen:

Bryant
Arkansas

United States of America

Bryant, Arkansas (wettelijke uitspraak (ja die is er): Arkansaw), US

Het gezin waarin ik ben geplaatst bestaat uit een alleenstaande moeder, Megan (34), en haar dochtertje Sophie (3). (Oh ja, en hun twee hondjes, Baby en Sparky.) Samen met mij zal er nog een uitwisselingsstudent een jaar in Arkansas verblijven; ze heet Fernanda (16) en komt uit Brazilië,

Geweldig nieuws natuurlijk aangezien het er een paar maanden geleden nog naar uitzag dat ik überhaupt niet op uitwisseling kon gaan. En daarnaast ben ik ook nog eens erg snel geplaatst: m'n complete dossier is pas twee weken geleden bij de Amerikaanse partner neergelegd.

Ik ben ontzettend dankbaar dat er een gezin is dat bereid is mij een jaar lang in huis te nemen en hun leven met mij te delen. Toch moest ik wel even aan (het idee van) de plaatsing wennen.

Ik had gehoopt dat ik in een gezin zou komen met twee ouders en meerdere kinderen (van mijn leeftijd), waaronder ook jongens. Het zou eens wat anders zijn geweest: na bijna achttien jaar weet ik wel hoe het is om alleen maar met vrouwen in een huis te wonen en ook het enig kind zijn is mij bekend. Natuurlijk zie ik bij vrienden wel hoe het is om uit een groter gezin te komen, maar het lijkt me geweldig om echt de gezinssfeer te proeven en echt als een zus(je) in een gezin te worden opgenomen.

Daarnaast had ik geen rekening gehouden met een double-placement. Het had me erg bijzonder geleken om de onderlinge sfeer in een gezin mee te maken en onderdeel te worden van een bestaand geheel. In dit geval zullen we een jaar met drie nationaliteiten in een huis wonen. In deze situatie is het denk ik wel leuker om met z'n tweeën te zijn; we zijn bijna even oud en aangezien we een jaar lang veel tijd door zullen brengen samen, zullen we wel een soort zusjes worden.

Hoe mijn eerste reactie ook was ... Megan (en Sophie) heeft mij als uitwisselingsstudent uitgekozen en dit vind ik erg bijzonder. Into heeft mijn dossier en op basis daarvan is de plaatsing tot stand gekomen. De klik op basis van karakter is natuurlijk het belangrijkste en daarnaast weet je van tevoren nooit hoe het daadwerkelijk zal zijn, hoe het gezin in eerste instantie ook lijkt.

Gedachten over volgend jaar en het gezin schieten de hele dag door m'n hoofd en er komen allemaal scenario's in me op. Ik heb echt geen idee wat ik wel en niet moet denken en wel en niet moet en kan verwachten.
Op dit moment zit ik erg in de examenstress en ik probeer me ook volledig op de examens te focussen. Zodra deze voorbij zijn stort ik me met veel plezier en nieuwsgierigheid al een klein beetje in m'n 'nieuwe' leven. Mijn doel is om nieuwe mensen en de Amerikaanse cultuur te leren kennen en natuurlijk een geweldig avontuur te beleven, en aan de hand van mijn brief heeft een gezin mij uitgekozen. Ik zal niet voor niets gematcht zijn met Megan, Sophie en Fernanda. Misschien is het niet de (gezins)samenstelling/situatie die ik had gehoopt maar we gaan er een super jaar van maken met z'n allen!

~

Op dit moment heb ik nog erg weinig informatie, zowel over het gezin als over Fernanda. Het enige wat ik weet is dat Megan bij een advocatenkantoor werkt en een erg actief leven leidt. Ze houdt van dingen ondernemen met haar dochter en werkt als vrijwilliger voor de kerk en een jongerenvereniging in de buurt. Sophie is een vrolijk en actief meisje. Moeder en dochter gaan twee keer per week naar de kerk en ook ik zal daar volgend jaar vast ook regelmatig te vinden zijn.
Fernanda is een Braziliaanse scholiere en houdt van handbal, volleybal en tv kijken.

Ik ben gevraagd om contact met Megan en Sophie op te nemen en zal dit na de examens doen. Eerst wil ik het nieuws graag even laten bezinken en bedenken wat ik graag wil schrijven. Dat wil ik niet even snel tussendoor doen.
Ook hoop ik dat ik Fernanda's contactgegevens krijg. In het plaatsingsdossier staan twee regels over haar maar ik wil natuurlijk veel meer weten van en over mijn sister to be.

Fernanda en ik zullen de eerste uitwisselingsstudenten zijn die bij de familie in huis zullen wonen. We zullen allebei onze eigen slaapkamer hebben en een badkamer delen. Megan en Sophie kijken ernaar uit twee nieuwe mensen in hun leven op te nemen en zullen als familie met ons omgaan.

De plaats Bryant ligt in de staat Arkansas, in het zuiden (zuidoosten) van de Verenigde Staten. Het is een suburb van de dichtstbijzijnde grote stad (de hoofdstad van Arkansas), Little Rock, ongeveer 30 km verderop. De omgeving is heuvelachtig en er schijnen veel parken, meren, museums, historische plekken en attractieparken in de omgeving te zijn. Megan omschrijft de winters als cold and snowy of mild and rainy, met een gemiddelde temperatuur van 4 graden, en de zomers als hot and humid, gemiddeld 32 graden.

Kort introductiefilmpje Bryant (AR)

De school waar ik naar toe zal gaan heet Bryant High School. Natuurlijk heb ik gelijk even gegoogled en het gebouw ziet er echt super gaaf uit!

Bryant High School (Bryant)

Er gaan ongeveer 2700 studenten naar deze school, wat rond het leerlingenaantal van een middelgrote school in de VS ligt, van ongeveer dertien tot zeventien jaar. De school is twee mile (ongeveer 3 kilometer) van het huis en ik zal met de auto worden gebracht (en dan te bedenken dat ik nu elke dag 10 km heen en terug fiets).

Op 17 augustus 2015 is de eerste schooldag voor het schooljaar 2015-2016 en op 27 mei 2016 zal het jaar afgelopen zijn,

~

Gisteravond in bed lag ik aan het Amerika-verhaal te denken: wanneer ik zou horen dat ik was geplaatst; in wat voor gezin ik zou worden geplaatst; wat voor kleren ik zou moeten meenemen vanwege het klimaat; wanneer ik zou vertrekken; enzovoort, en vandaag lag de definitieve informatie op de mat.

Mijn geplande vertrekdatum is op dit moment 12 augustus, wat betekent dat ik jarig zal zijn tijdens het Welcome Camp in New York. Dat lijkt me echt super leuk! Gezellig met veel mensen die allemaal aan de start staan van een geweldig avontuur.

~

De komende twee weken zal ik nog vrijwel al m'n tijd kwijt zijn aan de examens maar daarna zal ik contact opnemen met Megan en Sophie (en Fernanda) en hoop ik m'n uitwisselingsgezin alvast wat beter te leren kennen.

Ondanks dat de plaatsing iets anders is dan ik in eerste instantie had gehoopt, kijk ik met nog net zoveel plezier uit naar volgend jaar en wie weet wat er nog gaat komen.
Voor nu ben ik in ieder geval erg blij dat er iets van de onzekerheid is weggenomen en dat ik eindelijk antwoord kan geven als mensen me vragen 'of ik al meer weet'.

Ik heb iets meer informatie, maar er zijn een heleboel nieuwe vragen bijgekomen!