New York Welcome Camp (Day 2-5)

Dag 2

De eerste ochtend (tweede dag) in aan de andere kant van de oceaan: ontbijt om 7 uur. Ondanks dat we aan een stuk door geslapen hadden, waren we allemaal doodmoe. Het ontbijt was enorm! Bagels, scrammbled eggs, sausages, croissants, donuts, muffins, cinnamon bunns, fruit, cereal en nog veel meer! 

Om 8:45 uur was de tweede homeroom meeting. Er werd verteld wat we die dag precies gingen doen en we kregen onze metrokaartjes. Rond 9 uur vertrokken we samen met groep Blauw richting de metro (vijf minuten lopen). Snel instappen en met z'n allen er weer uit bij de halte bij Times Square.

Op Times Square kregen we ongeveer drie kwartier de tijd om zelf rond te lopen. Samen met de Finse tweeling en een aantal kamergenootjes liepen we een stuk langs de intense gebouwen en we zijn een paar winkels ingeweest. 

Nadja, Christina, Anne, Peter, Maria, Maaike en Jenni

Na een korte stop op Times Square pakten we de metro richting 5th Avenue. Vanaf hier moesten we een heel stuk lopen richting Rockefeller Centre/Top of the Rock. Rond 11 uur gingen we met de lift (enorm snel en ontzettend leuk verlicht) naar boven. 

WAUW!

Wat een geweldig uitzicht over New York heb je vanaf de top!

Anne, Christina, Jenni en Maria 

(Foto's van het uitzicht zelf staan op m'n camera en nog niet op m'n laptop.)

Hierna hadden we ongeveer twee uur vrije tijd. Samen met twee begeleiders en een hele club hopees liepen we terug naar Bryant Park waar Broadway artiesten liedjes zongen. Onder het genot van deze liedjes aten we onze lunch.

Om half twee moesten we terug zijn bij Rockefeller Centre. We hadden onthouden dat het ongeveer een kwartier lopen was en dat je, vanaf Bryant Park, alleen maar rechtdoor hoefden te lopen. Om 10 over 1 vertrokken we dus richting het verzamelpunt. Na tien minuten te hebben gelopen vonden we het toch wel vreemd dat we nog geen hoog gebouw zagen. We zaten toch echt op de goede weg? We herkenden veel andere dingen wel die we tegenkwamen. We besloten toch maar onze kaart erbij te pakken, en ja hoor: we waren 10 minuten de verkeerde kant uit gelopen. Het bleek dat er vanuit Bryant Park twee lange straten in een hoek van 90 graden twee verschillende kanten op liepen. Eerst maar teruglopen naar het vertrekpunt en dan de goede straat pakken. Onderweg belden we onze groepsleider dat we te laat zouden zijn.

Toen we ons eindelijk weer bij de groep hadden gevoegd, liepen we, inclusief een korte stop bij de St. Partick's Cathedral, door naar het winkelgebied vlak bij Central Park op 5th Avenue. Ook hier kregen we weer twee uur vrije tijd. Na een dag lang reizen, een kort nachtje en al het (snelle) lopen was ons groepje echter doodmoe en dus besloten we een lekker plekje te zoeken in Central Park. Vlak voor (ruim voor) we moesten verzamelen zijn we nog even bij de Starbucks gestopt.

Na een wandeling van ongeveer een uur met de hele groep door Central Park pakten we de metro terug naar het hostel. Hier stond het avondeten al bijna op ons te wachten.

Na het eten had iedereen de keuze om in het hostel te blijven of om terug te gaan naar Times Square, dat er verlicht nog mooier uit zou zien dat wat we die ochtend hadden ervaren. Iedereen besloot nog een keer het ritje met de metro te maken en rond half 9 stapten we weer uit bij Times Square.

Het was zeker indrukwekkender met alle borden verlicht! Al viel het me (vanuit het punt waar wij stonden) nog mee in vergelijking met de beelden die je ziet in films. Met dezelfde groep als waar we de hele dag mee hadden rondgetoerd, gingen we op zoek naar 'de trap' die je een goed uitzicht zou moeten geven over de verlichte straat.

Gevonden! - Peter, Ida, Maria, Anne, Jenni, Christina, Maaike, Theresa en Nadja

Om half 11 's avond arriveerden we weer bij het hostel. Iedereen was doodmoe en dus zijn we als een speer naar boven gerend (voor zover dat nog mogelijk was) en in bed gedoken!

Dag 3

De derde dag in New York: mijn 18e verjaardag! Opnieuw een homeroom meeting om kwart voor 9 en daarna opnieuw in de metro. Dit keer richting de uitgang vlak bij de Miss Ellis, de veerboot naar Liberty Island en Ellis Island. 

Wat schommelde die boot! Voor we vertrokken hadden we de aankomende boten al als een gek op een neer zien gaan en ja, je voelde het echt. Gelukkig konden we helemaal op het bovenste dek bij de reling staan en hadden we een goed uitzicht over het water. 

Na ongeveer twintig minuten varen kwamen we aan bij Liberty Island. Op het eiland kregen we anderhalf uur de tijd om rond te lopen (niet dat er zoveel te doen was). We zijn (weer met dezelfde groep) aan de voorkant langs het Statue of Liberty gelopen en hebben een Billy's (fresh lemonade) gekocht.

Michaela, Anne, Christina, Maria en Petra

Op de terugweg op de Ferry zijn we langs Ellis Island gevaren, het eiland waar immigranten zich vroeger moesten melden en waar werd bepaald of zij het land in mochten of niet, maar we zijn het eiland niet opgeweest. 

Toen we weer aan vaste wal varen liepen we richting het Financial District (inclusief Wallstreet). Hier hebben we een paar 'hoogtepunten' bekeken, maar iedereen had vooral erg lamme benen en behoefte aan iets te eten. Uiteindelijk belandden we bij Burger King. Tijdens de lunchpauze van een uur wilden we naar het 9/11-memorial, maar hier hadden we door de lange rijen helaas geen tijd meer voor.

Na de lunch liepen we door naar Chinatown. We kregen twee uur de tijd om rond te lopen en souvenirs te kopen, maar ook deze keer belandden we in een koffiezaak. We hebben het wel heel gezellig gehad en gesproken over New York en de uitwisseling. 

Vlak voor het avondeten om 7 uur kwamen we aan bij het hostel. Tijd voor het avondeten. Dit keer begonnen we echter met het toetje: mijn verjaardagstaart! De begeleiders hadden een taart voor me besteld en zelfs als cadeautje een I-heart-NY t-shirt voor me gekocht. De hele groep heeft voor me gezongen (het werd even akelig stil tijdens 'happy birthday dear ...', aangezien een deel van de groep mijn naam niet wist en hij in vrijwel elke taal anders uitgesproken wordt) en daarna hebben we de taart in (jawel) 105 kleine stukjes gesneden. Aangezien normaal vrijwel iedereen op vakantie is op 14 augustus, was dit mijn grootst bezochte verjaardag ooit!

's Avonds hadden we weer de keuze: in het hostel blijven of naar Brooklyn Hights om de New York City skyline at night te zien. Aangezien ik me helemaal niet lekker voelde heb ik nog even getwijfeld over wat ik zou doen, maar ik ben ontzettend (!!!) blij dat ik toch ben gegaan! Brooklyn Hights was mijn favoriete onderdeel van het hele kamp (en velen waren het met mij eens). Het was het enige moment waarop we niet hoefden te haasten en waarop je tijd had om foto's te maken en daarna het beeld echt in te laten zinken (en waarop de temperatuur niet vertsikkend was). Ik had nog wel uren langer van het uitzicht willen genieten!

Theresa, Jenni, Anne en Maria

Deze avond waren we pas om half 12 weer in het hostel. Snel ons bed in dus!

Dit is het bericht dat ik die avond op Facebook heb geplaatst:

Quoting Katharina: "best birthday ever!"

First Liberty Island and the Statue of Liberty, later on the Financial District, Chinatown and tonight Brooklyn Hights to see the New York skyline at night (one of the most beautiful things I've ever seen!).
The camp leaders even got me an (Oreo) birthday cake and an I-heart-NY t-shirt.
Thank you all guys here in New York City for being part of this very special 18th birthday and thank you everyone for all the birthday- and have-fun-in-the-States-wishes!

Dag 4

De vierde en laatste volledige dag van het Welcome Camp. Een uurtje later verzamelen dit keer omdat we de dag ervoor zo laat 'thuis' waren. 

De laatste dag was de 'vrije keuze'-dag. Er werden drie groepen gevormd:

• Tour door Central Park;
• Shoppen;
• Coney Island.

Ik besloot naar het strand op Coney Island te gaan. M'n lichaam was te moe voor nog een dag wandelen en bovendien hadden we al een deel van Central Park gezien. Shoppen klonk natuurlijk aanlokkelijk maar ik wilde niet 'al' m'n geld al in de eerste dagen uitgeven. Coney Island was de perfecte, relaxte en gezellige keuze. Daarbij speelde ook mee dat ik de volgende dag weer de hele dag op pad zou zijn (doorreizen naar Greenwood) en dat ik maandagochtend gelijk naar school zou moeten.

Het was een rit van ongeveer een uur en drie kwartier naar Coney Island. Gelukkig was het erg gezellig en met al die mensen uit verschillende landen en verschillende culturen hadden we genoeg te bespreken. 

Aangekomen bij het strand ploften we neer op de verzamelplek en vanaf dat moment waren we vier uur lang vrij om te zonnen, te zwemmen en rond te lopen. We hebben lang in de zon gelegen, zijn een paar keer het water in geweest en hebben (op aanraden van de begeleiders) hotdogs gegeten bij Nathan's.

Om 5 uur verzamelden alle groepen weer in het hostel. Het was tijd om de koffers (weer) in te pakken, te eten en de reisdocumenten voor de volgende dag door te nemen. Daarnaast was het tijd om afscheid te nemen. De hopees zouden de volgende dag in drie groepen vertrekken dus je zou de meeste mensen niet meer zien. Deze laatste avond voelde best wel raar. In een paar dagen had je mensen zo goed leren kennen en we hadden elkaar meegemaakt op alle momenten van de dag, en dan moesten we alweer afscheid nemen. We maakten de wildste plannen over een grote Europa-tour met z'n allen om iedereen in zijn of haar eigen land te bezoeken. 

Aangezien de eerste bus de volgende ochtend (nacht) om kwart voor 4 zou vetrekken, gingen we vroeg naar bed. Ik heb een super leuke tijd gehad die eerste dagen tijdens het Welcome Camp. We waren allemaal ontzettend moe maar we hebben veel gezien, nieuwe vrienden gemaakt. Wat ik jammer vond, was dat we tijdens het lopen in het centrum weinig tijd hadden om om ons heen te kijken, aangezien je de hele tijd moest opletten dat je bij de groep bleef. Wat me het meest verbaasde in New York was het extreme verkeer: niemand houdt zich aan de regels en je hoort overal toeters. Maar het was natuurlijk een super start van wat hopelijk een super jaar wordt, en ik hoop daadwerkelijk m'n New York vrienden ooit thuis op te zoeken! Op dit moment kijk ik er ontzettend naar uit om (eindelijk) m'n gastgezin te ontmoeten en te zien hoe alles en iedereen er in het echt uit ziet. Op naar Greenwood, Arkansas!

Vertrek! (Day 1)

De eerste update(s) vanuit Amerika! Tot nu toe heb ik nog geen tijd gehad om iets te posten, vandaar meerdere blogs in een keer (er komen er nog meer aan!):

Woensdag 12 augustus 2015 om 3 uur 's ochtends stond ik naast m'n bed: de reis-dag! Als we op reis gaan ben ik altijd zenuwachtig, en zeker vandaag, aangezien ik nog nooit zo ver heb gevlogen en omdat het 'afscheidmoment' nu wel heel erg dichtbij kwam. 

Tussen 3 en 5 hebben mama en ik de laatste dingen geregeld, gecheckt of ik alles had en ik heb afscheid genomen van Doortje. Deze twee uren zijn echt als een speer voorbij gegaan en ik besefte me niet echt dat ik een jaar lang niet meer in m'n eigen huis zal rondlopen.

Met de trein van half 6 vertrokken we richting Schiphol, waar we kort na achten aankwamen. Bij de incheck balie stonden Maaike (en een heel uitzwaai-comité), een into-hopee, en Tim, een into-returnee.

Om half 9 moesten we inchecken en kregen we onze boarding passen. Vanaf toen hadden we nog een uur de tijd om afscheid te nemen. Mama en ik hebben koffie en een sapje gedronken en buiten bij de vliegtuigen gekeken. Ondanks dat ik het natuurlijk erg fijn vond om nog een uur met mama te zijn, waren we de tijd ook een beetje aan het uitzitten. We wisten dat het afscheid eraan zat te komen en keken elke paar minuten op de klok.

Om 10 uur was het dan echt zover: afscheid nemen en door security. Van tevoren had ik gedacht dat ik het tijdens deze laatste momenten super moeilijk zou hebben, maar het viel gelukkig mee (relatief gezien). Natuurlijk was het super lastig om dag te zeggen, maar ik had ook super veel zin om te gaan en het voelde niet alsof ik echt voor tien maanden afscheid moest nemen.

Ons uitzwaaicomite

Toen Maaike en ik eenmaal door security waren, ging het erg snel. We moesten gelijk doorlopen naar de gate, waar al erg veel mensen zaten te wachten. Hier ontmoetten we ook Peter, een into-hopee die niet op het PDS was. Daarnaast zagen we enkele anderen met een into-t-shirt aan.

There we go ... !

Tijdens de vlucht zaten Maaike en ik gelukkig naast elkaar. Onderweg hebben we voornamelijk films gekeken en geprobeerd te slapen (wat natuurlijk niet lukte). Het vliegtuig-eten viel me heel erg mee en de tijd ging nog redelijk snel voorbij.

Om kwart voor twee landden we op JFK, New York. Border security kwamen we vlot door en bij de bagageband kwamen we gelijk andere into-hopees tegen: een tweeling uit Finland. Samen zijn we naar de aankomsthal gelopen. Daar voegden zich langzaamaan steeds meer into’ers bij de groep, tot we uiteindelijk met ongeveer tien man waren. We zagen echter niemand met een into-bordje of t-shirt aan om ons op te halen. Na een half uur zoeken besloten we Eline te bellen. Er bleken allerlei problemen met andere vluchten te zijn, waardoor de Camp Leaders nog bij de andere terminals stonden. Rond drie uur werden we opgepikt en zijn we via een omweg van drie terminals en een stop van een uur in een andere aankomsthal naar de bus gelopen die ons naar het hostel bracht. De groep was super gezellig en tijdens de busrit zagen we al een stukje van New York.

Toen we om 7 uur bij het hostel aankwamen, ontvingen we eerst onze kamersleutel en brachten we onze koffers naar de kamers. Samen met 5 anderen sliep ik op een kamer op de vierde verdieping. Daarna was het eerst tijd voor het avondeten. Na een lange dag reizen had (bijna) iedereen enorme trek. Ook tijdens het eten zaten we met dezelfde groep als waarmee we het vliegveld rondvlogen. 

Om 9 uur (toen eindelijk alle 101 studenten en 5 (!) begeleiders) in het hostel waren, hadden we de eerste homeroom meeting. We werden ingedeeld in vier groepen (ik zat ik groep Geel) en kregen de eerste informatie over de dagen die zouden volgen.

Na de meeting, rond half 11, was het eindelijk tijd om naar de kamers te gaan. Ik weet niet hoe het in de andere kamers was, maar wij zijn allen gelijk als een blok in slaap gevallen.

Dit is het Facebook bericht dat ik die avond op Facebook heb geplaatst:
After more than 24 hours of traveling, waiting, saying goodbye, translating and meeting new people, I'm getting my first (short) night of sleep in New York City.
It was an intense day but I also met a bunch of amazing people already and had a lot of fun!
I still don't realize that I arrived in the United States of America and that I'm not going to leave for the following ten months, but it is true and the adventure has started!
I'm really looking forward to the next few days (and my birthday) in New York and after that meeting my host family and host sister this Sunday!
After months of preparation, everything is finally getting real! After more than 24 hours of traveling, waiting, saying goodbye, translating and meeting new people, I'm getting my first (short) night of sleep in New York City.
It was an intense day but I also met a bunch of amazing people already and had a lot of fun!
I still don't realize that I arrived in the United States of America and that I'm not going to leave for the following ten months, but it is true and the adventure has started!
I'm really looking forward to the next few days (and my birthday) in New York and after that meeting my host family and host sister this Sunday!
After months of preparation, everything is finally getting real!

Graduation/Birthday/Goodbye-Party (Day -4)

Gisteravond was het dan zo ver: mijn Graduation/Birthday/Goodbye-Party. Een feestje om te vieren dat ik ben geslaagd en dat ik bijna jarig ben, en om afscheid te nemen. Dinsdag en donderdag waren mama en ik al naar de Makro geweest om inkopen te doen. We hoefden vandaag alleen nog het stokbrood en de taart op te halen en de locatie Amerika- en barbecue-proof te maken.

Het feest werd gehouden in mijn oude BSO (BSO Schildersbuurt). Ons huis is te klein om te koken voor veertig man dus bij de BSO hadden we de Grote Zaal afgehuurd. Daarnaast konden we in de tuin zitten en buiten barbecueën.
Het voelde erg vertrouwd om het feest te geven op een locatie waar ik tien jaar lang zo'n drie keer per week ben geweest. Ondanks dat de indeling van het gebouw redelijk is veranderd, weet ik nog steeds overal de weg te vinden en ik ken de meeste begeleiders. 

Om half 4 begonnen we met heen en weer rijden tussen thuis en de BSO (2 minuten met de auto) om alle spullen (food en non-food) te verplaatsen. Om 4 uur stond alles in de keuken van de BSO en konden we beginnen met spullen klaarzetten, versieren, eten snijden, et cetera. Gelukkig waren een paar toppers (Jildau, Mignon, Claske en Wieger: bedankt!) bereid om te komen helpen met dit alles.

We waren al lekker op weg met de voorbereidingen en hadden de taken redelijk verdeeld toen het even best wel mis ging. De BSO heeft twee frituurpannen, maar er was ons verteld dat deze eigenlijk nooit gebruikt worden en dat niet bekend was hoe (goed) ze het nog deden. De eerste pan kwam veilig uit de opslag beneden maar met de tweede ging het niet zo makkelijk. Ik pakte de pan uit de kast en moest een bocht maken om hem op til-hoogte te krijgen. Hierdoor viel de deksel van de pan en kiepte de inhoud (blijkbaar was de pan toch gebruikt) vanaf m'n nek tot m'n tenen over me heen. Ik hoopte nog even dat het water was maar helaas: ik stond in een enorme plas olie en was volledig doorweekt! Dat stond niet in de planning! Eerst maar naar huis, kleren en schoenen in een sopje, douchen, schone kleren zoeken en weer richting de BSO. Gelukkig was de rest doorgegaan met voorbereiden.

Door dit hele gebeuren waren we echter meer dan een half uur tijd verloren dus ging alles wat chaotisch en hadden we de rest van de avond het gevoel dat we steeds 'een stap achter' lagen. Daarnaast heb ik hierdoor helaas ook geen foto's kunnen maken van de Grote Zaal toen deze volledig versierd was en klaar was voor de gasten.

Vlak voor zessen kwamen de eerste mensen en vanaf toen kwamen ze in groepjes binnenstromen. Gelukkig was het heerlijk weer (en stond het drinken koud) dus konden mensen zowel buiten als binnen zitten. In de Grote Zaal had ik op een wand informatie en foto's opgehangen over/van Arkansas, Bryant High School, Megan, Sophie en Fernanda. Zo konden mensen zelf langslopen en kregen ze een kleine impressie van mijn leven volgend jaar. Ondertussen verzorgde Jildau (dankjewel!) de eerste etens-ronde: bitterballen! Typisch Nederlands!

Nederland vs. Amerika

Informatie over en foto's van m'n gastgezin, huis en school

Rond half 8 gingen we over op de Amerikaanse ronde: hamburgers (met salade en stokbrood)! Het was een soort lopend buffet met schalen met broodjes, sla, tomaat, komkommer, ui en augurk en flessen met saus, zodat iedereen z'n eigen hamburger kon 'bouwen'. Hier een speciaal bedankje aan Wisse voor het verzorgen van de hamburgers!

En toen waren we bij het toetje aanbeland: een foto-taart (van de Jumbo), met de foto van mijn diploma-uitreiking, en bubbels! Voor het toetje was iedereen naar binnen verplaatst (voor mensen met een korte broek en korte mouwen werd het buiten toch wat fris) dus aan de U-vormige tafel hebben we geproost. Het voelde een beetje vreemd om m'n hoofd door midden te snijden maar gelukkig was de taart erg lekker.

De foto-taart

Na het toetje (en ook al een beetje ervoor) vertrokken mensen geleidelijk aan. De hele avond ging zo snel voorbij en ik vloog van hot naar her, maar volgens mij heb ik de meeste mensen wel gesproken (ik had hier graag meer tijd voor gehad!). Tijdens het afscheid nemen realiseerde ik me niet echt dat ik daadwerkelijk voor een jaar afscheid nam. Ik weet wat er gaat gebeuren en ik vertrek ook al over een paar dagen, maar aangezien ik nog wel een paar dagen thuis ben en niet linea recta het vliegtuig instapte, voelde het niet als 'dag zeggen voor een jaar'. Van tevoren had ik verwacht dat ik 's avonds echt een emotioneel wrak zou zijn, maar dat viel gelukkig mee. Ik denk dat ik me op de dag van vertrek naar New York wel heel verdrietig zal voelen, maar ik was erg blij dat ik gisteravond gewoon kon blijven nadenken. Daarnaast is contact houden tegenwoordig goed mogelijk en bovendien ben ik over tien maanden alweer terug (ieks!).

Tot 11 uur hebben we met een klein groepje nog wat gedronken en popcorn en M&M's gegeten. Toen iedereen weg was, zijn Wieger, mama en ik al begonnen met opruimen: eten naar de keuken, gebruikte borden en glazen in de vaatwasser, afval in vuilniszakken, klapstoeltjes tegen de muur en persoonlijke spullen mee naar huis. Vandaag zijn we verder gegaan met schoonmaken (helaas moeten we morgen weer terug), de tafels en stoelen terugbrengen naar de zolder, de versieringen van de muren halen en de koelkasten legen (we hebben ook nog een paar vriendinnen met studentenkamers blij kunnen maken met een kleine voorraad!). Als laatste, Wieger: ontzettend bedankt voor het helpen klaarzetten, het schoonmaken van het olie-hok en het helpen opruimen!

Daarnaast wil ik bij deze graag iedereen nogmaals bedanken voor het komen, de lieve woorden, de mooie wensen en de leuke cadeaus! Ik vond het een erg gezellige avond (en vond het eten erg lekker) en heb me ondanks het frituurpan-incident en het van hot naar her vliegen erg relaxt gevoeld.
De komende dagen ben ik nog erg druk met de laatste voorbereidingen en het afscheid nemen van de laatste mensen (en dieren), en vanaf woensdag ga ik zoveel mogelijk genieten in de States. Ik zal jullie proberen zoveel mogelijk op de hoogte te houden van mijn avonturen en ik kom graag na terugkomst mijn verhalen persoonlijk vertellen!

~

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan gratis op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Hierna krijg je een mailtje (check ook je spam-inbox!) om je abonnement te bevestigen. Op deze manier krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!

Countdown: nog 5 weken! (Day -35)

Nog 35 dagen
Over precies 5 weken sta ik op Schiphol (of zit ik al in het vliegtuig). Op woensdag 12 augustus vlieg ik namelijk naar de States!

De tijd begint voor m'n gevoel steeds sneller te gaan. Er zijn zoveel dingen die ik nog moet regelen, zoveel dingen die ik graag nog wil doen en zoveel mensen die ik nog zou willen bezoeken. De afgelopen weken heb ik een (zo overzichtelijk mogelijke) lijst gemaakt met daarop allerlei dingen die nog moeten gebeuren of die ik nog graag zou willen doen voor vertrek. Nu begint het afvinken, het ene punt makkelijker dan het andere.

Being a tourist

Een paar weken geleden was onze Franse familie in Nederland en traditiegetrouw kwamen ze ook een paar dagen naar Groningen. Tijdens deze dagen ervaar ik Nederland altijd op een toeristische manier: we doen typisch Nederlandse dingen, bezoeken typisch Nederlandse plekken en eten typisch Nederlands eten. Ik voel me dan een soort toerist in eigen land.

Dit jaar werd het gevoel versterkt doordat ik door en voor de uitwisseling me extra in de toeristische kant van Nederland verdiep. Zo heb ik laatst cadeautjes gekocht voor m'n gastgezin, m'n Braziliaanse gastzus, de decaan op school en toekomstige klasgenoten. Ook hierbij ging ik op zoek naar dingen die representatief zijn voor Groningen of Nederland (bijvoorbeeld klompen, molens, kaas, tulpen, stroopwafels, windmolens, stamppotrecepten, et cetera).

Als ik erover nadenk doe, bezoek of eet ik eigenlijk (vrijwel) geen van die dingen daadwerkelijk vaak en denk ik aan geen van die dingen als ik aan thuis denk. Ieder land heeft bepaalde kenmerken of producten waar men meteen aan denkt bij het horen van de naam van dat land. In veel van de gevallen maken die iconische beelden en producten echter amper deel uit van het dagelijkse leven.

Hetzelfde geldt voor de Verenigde Staten. Ook als ik aan dat land denk, komen er gelijk woorden en beelden in me op. Deze hebben vaak echter meer te maken hebben met vooroordelen dan met waarheden. Eén van de dingen die me het leukst en het meest bijzonder lijken aan de uitwisseling is dat je een ander land en een andere cultuur niet meer als toerist zult ervaren maar dat je het ware karakter van het land zult leren kennen. Ik kijk er erg naar uit om erachter te komen hoe het dagelijkse leven van een scholier in Amerika is (al zal het dagelijkse leven in Arkansas natuurlijk ook niet representatief zijn voor alle studenten in het land) en heb er enorm veel zin in (tijdelijk) een échte, non-toeristische, Amerikaan te zijn!

Dagje Schiermonnikoog

Een ander typisch Nederlandse ding is een dag-bezoek aan het eiland Schiermonnikoog (al ging ik erheen voor een verjaardag). Eind juni hebben we daar met vrienden heerlijk een dag uitgewaaid. Super gaaf was dat we op de heenweg op de boot in de stuurhut mochten zitten en dat ik zelfs even aan het roer mocht!

Een dagje Schier voelt altijd bijzonder. Eigenlijk zijn we nog geen twee uur bij huis vandaan, maar het voelt als een totaal andere wereld. Het eiland is een soort super-toeristisch dorp, met het strand overal om de hoek. Niets hoeft (behalve zorgen dat je weer op de laatste boot naar het vaste land belandt) en de sfeer is erg relaxt. Alleen eilandbewoners mogen met een auto het eiland op en de rest van de mensen rijdt op fietsen rond (ook de meeste eilandbewoners trouwens). Als je je sneller wilt verplaatsen, moet je de bus pakken (met de makkelijkste dienstregeling ooit). Verdwalen kan maar ver komen kun je niet en ondanks dat het eiland klein is, is er van alles: winkels, restaurants, bars, snackbars, een kerk, een zwembad, een voetbalclub, strand, bos, duinen, een verzameling aan verschillende dieren, et cetera, en in de zomer wordt er altijd van alles georganiseerd. Dit alles zorgt echt voor een vakantie gevoel. Het is dan alleen jammer om te bedenken dat je de volgende dag gewoon weer aan het werk moet...

(Let niet op het Snapchat-balkje)

Rijbewijs

Vorige week dinsdag heb ik mijn rijbewijs gehaald. Het was nog spannend of ik voor m'n vertrek nog zou kunnen afrijden aangezien er eerst geen tijden meer beschikbaar leken te zijn bij het CBR. Gelukkig werd ik de dinsdag van tevoren gebeld dat ik over 7 dagen (!) kon afrijden. Voor m'n gevoel ging het niet zo lekker, maar ik ben geslaagd!

Geslaagd!

Vanochtend kon ik m'n rijbewijs ophalen (de begeleiderspas was al binnen) dus vanmiddag zijn we gelijk gaan touren en uiteindelijk belandden we in Appingedam.

Autorijden vind ik echt heel leuk en ik ga het ook zeker missen in de VS (daar mag ik niet rijden). Dat wordt dus zoveel mogelijk kilometers maken voor ik vertrek. Gelukkig staan er nog enkele (verdere) uitstapjes gepland!

Diploma-uitreiking

Donderdag 2 juli was in Martiniplaza de diploma-uitreiking voor de VWO-leerlingen van het Zernike College. Om half 7 begon de zaal al redelijk vol te stromen. De (bijna-)gediplomeerden verzamelden in een andere ruimte waar we een graduation-cap kregen. Het was een super leuke avond (al was het wel een lange zit en was het nogal warm) en het voelde erg bijzonder om met mensen die ik al zes (sommigen zelfs al twaalf) jaar ken op een podium te staan en m'n diploma te ondertekenen.

Martiniplaza: de zaal

Diplomeringsgroepje 'Simone en haar Vissers'

Diploma ondertekenen!

Claske, Anne, Wanda en Vita

Zernike College  gediplomeerden VWO 2014-2015

Zernike College gediplomeerden VWO 2014-2015

Na het officiële gedeelte van tweeënhalf uur hebben we een foto gemaakt met alle gediplomeerden. Daarna was het tijd voor een drankje. Sommige mensen had ik al sinds de examens niet gezien en de meesten zal ik pas over een jaar weer zien. Het was een bijzondere en gezellige avond!

Nu ben ik dus officieel een ex-leerling van het Zernike College. Het waren zes boeiende jaren maar ik kijk er naar uit om een nieuwe stap te maken. Eerst een jaar naar de Verenigde Staten en daarna ... ik ben zelf eigenlijk ook wel benieuwd!

Laatste werkdag 
En toen werd ik ziek ... super balen! Vrijdag 3 juli zou ik (voorlopig) m'n laatste uren bij de broodafdeling bij de Albert Heijn Brugstraat werken. Helaas werd ik die ochtend wakker met een migraine-aanval en kon ik de rest van de dag amper m'n bed uitkomen. Ik had me verheugd op een gezellige laatste middag- en avond (met taart!) met leuke collega's, maar dit ging helaas niet door. Dat punt staat dus ook nog op de planning.

Ik vind het erg jammer dat ik ontslag moest nemen bij Albert Heijn. Tweeënhalf jaar heb ik er met veel plezier gewerkt; eerst als vakkenvuller, toen achter de kassa en als laatste ook nog bij de broodafdeling. Het was altijd gezellig met collega's en ik ging met plezier richting de winkel. Misschien kan ik er als student opnieuw aan de slag!

Koffer
Afgelopen weekend heb ik 'de koffer' gekocht (gewoon een zwarte Samsonite, 100,5 liter). We hadden ons laten voorlichten en de Samsonite werd overal als beste aangewezen (harde buitenkant; clip- in plaats van ritssluiting; TSA-slot; vier dubbele wielen; (relatief) lichtgewicht en tien jaar garantie, wereldwijd).

Samsonite S'Cure Spinner 75 cm/100,5 L - zwart

Nu begint het echte (in)pakken. De afgelopen dagen ben ik al bezig geweest met het opstellen van een paklijst, het uitzoeken van (een deel van) de kleren die ik sowieso mee wil nemen en het maken van een lijst van dingen die ik nog moet aanschaffen. Het wordt nog lastig om alle spullen (zomer- en winterkleding, sportkleren, jassen, sneakers, sportschoenen, toiletartikelen, cadeautjes en nog veel meer) in één koffer te stoppen, die dan ook nog maximaal 23 kilo mag wegen (rekening houdend met eventuele aankopen gedurende de eerste dagen in New York). Gelukkig mag ik ook nog een klein koffertje met tien kilo aan spullen als handbagage meenemen. Ik hoop dat het gaat lukken!

Voorbereiden en afscheid nemen

De komende weken staan voor mij grotendeels in het teken van het voorbereiden van volgend jaar (het regelen van alle officiële documenten, het aanschaffen van de laatste spullen, het afronden van dingen/projecten hier, enzovoort) en het afscheid nemen van vrienden en familie in Nederland. Mama en ik hebben meerdere afspraken staan om mensen in Midden- en Zuid-Nederland te bezoeken en ook in Groningen hoop ik nog met veel vriendinnen af te spreken.

Het besef dat ik iedereen tien maanden niet (in real life) zal zien, begint steeds meer te komen. Ondanks dat ik al redelijk lang weet dat ik zal gaan, dringt het nu pas echt door. Gelukkig vertrek ik pas begin augustus, wanneer veel mensen alweer terug zijn van vakantie, waardoor ik niet zes weken van tevoren al afscheid hoef te nemen.

Ik heb ontzettend veel zin in volgend jaar en zal daar in tien maanden een (soort) leven opbouwen. Ik ben echter ook benieuwd hoe ik bij terugkomst weer in m'n oude leven kan invoegen. Iedereen zal doorgaan: vrienden zullen gaan studeren, hun plekje in het studentenleven al vinden, dingen meemaken zonder mij en het daar nog vaak over hebben, nieuwe mensen ontmoeten en veranderen in hun denken en doen. Ook ik zal natuurlijk anders terugkomen dan dat ik weg ging en mijn kijk op mijn leven hier zal waarschijnlijk ook veranderen. Dit beangstigt me niet (zoals het nu misschien klinkt), maar het is wel één van de dingen die nu ook af en toe door m'n hoofd schieten.

Op dit moment denk ik echter vooral aan volgend jaar en ik kijk er naar uit om te zien hoe m'n gedachten over het leven in de States eindelijk vaste vormen aan zullen nemen.

~

Als het je leuk lijkt om (in de toekomst) meer verhalen over mijn Amerika-avontuur te lezen, abonneer je dan op deze blog door in het 'Subscribe'-vakje je e-mail adres in te vullen (bovenin de rechter zijbalk). Zo krijg je elke keer automatisch een mailtje als ik een nieuw bericht heb geplaatst. Ik zou het in ieder geval leuk vinden als je me blijft volgen!