Algemene update, de McMillan's en GHS

Algemene update

Het gaat goed hier! Ik heb het (nog steeds) (steeds meer) super naar m'n zin in Greenwood, Arkansas en ik voel me echt thuis bij m'n gastgezin.

Quoting Niane: "This is your American experience and we want to help you to have the best one possible. We will do everything to help you having a great time over here!"

En ze zijn inderdaad bereid van alles voor ons te doen. We doen bijna elke dag wel wat en er worden al veel plannen gemaakt voor de komende weken en maanden. Fernanda en ik zijn echt onderdeel van het gezin en de familie.

Natuurlijk is het nog steeds wennen: met vier mensen in een huis en drie nationaliteiten, maar we gaan allemaal onze eigen gang en overleggen over de plannen.

Daarnaast heeft Fernanda nog steeds veel last van heimwee. Het is beter dan de eerste twee weken, maar ze heeft veel contact met thuis en doordat er twee andere Brazilianen naar dezelfde school gaan, kan ze ook op school Portugees spreken. We hopen dat ze beter in haar vel gaat zitten en dat het haar gaat lukken meer uit haar jaar te halen. Ondanks dat het ons allen beïnvloed, probeer ik me zoveel mogelijk op andere dingen te richten en m'n eigen plan te trekken.

De laatste week/twee weken heb ik bij het opstaan af en toe het gevoel dat ik in het Engels hebt gedroomd. Daarnaast merk ik dat het vlak na het wakker worden makkelijker is om (in het) Engels te denken en te spreken.

Een leuk dingetje is dat ik hier een van de langste meiden ben. In Nederland hoor ik altijd bij de kleinste groep, maar de meeste scholieren hier zijn een halve kop tot een kop kleiner dan ik ben.

Iets anders waar ik nog steeds veel plezier aan beleef is het rondneuzen in Walmart. Ze hebben zo (!) veel verschillende soorten eten en drinken, zowel veel verschillende soorten als veel verschillende varianten van een product. Fernanda en ik leven ons helemaal uit en proberen zoveel mogelijk nieuwe dingen. Daarnaast laten mensen op school ons ook van alles proeven. We zijn bezig met een lijst met alle eetgelegenheden/fast food restaurants/zoetigheid verkooppunten waar we naartoe 'moeten' om een bepaald product uit te proberen. We proberen niet te veel zoetigheid en vet binnen te krijgen, maar het meeste is zo lekker!

En minder dingetje (op dit moment) is het weer. Het is rond de 30-33 graden en vooral erg vochtig. Voor vertrek dacht ik dat ik het heerlijk zou vinden, veel zon en warm weer, maar ik zal het weer in Nederland zeker meer waarderen als ik terugkom.

Iets anders dat ik erg mis, is het onafhankelijk zijn. Ik kan niet zomaar op m'n fiets springen en naar het centrum of naar een winkel gaan en zelfs voor de kleinste en onbenulligste dingen moet ik hulp vragen. Hierbij voel ik me soms wel wat ongemakkelijk, maar gelukkig bieden veel mensen aan om me ergens naartoe te brengen.

De McMillan's

We wonen bij Niane en Stan net buiten Greenwood in een huis aan het (een van de twee) meer. Ze (we) hebben een hond, Molly. Stan en Molly zijn dikke vriendjes en ze volgt hem overal.

Daarnaast zien we Nianes jongste zoon en zijn familie elke dag: Kyle (32), Amber (bijna 30), Brooklyn (10), Addison (7) en Malachi (1). Onderweg naar school pikken we Brooklyn en Addison op en vaak komen ze na school met ons mee naar huis. Daarnaast zien we ze elke woensdag bij de kerk en tot nu toe hebben we elk weekend dingen samen gedaan.

Malachi, Kyle, Addison, Amber en Brooklyn

vlnr: Amber, Malachi, Kyle, Addison, Brooklyn, Stan, Niane, Jarod, Lidon, Amanda, Kaidan, Haze, Mandy, Addie, Jason, Annalia, Katie, Tim, Mirjam en Lindsay

Nianes andere zoon Tim en zijn vrouw en drie kinderen wonen in Toronto, Canada (de vier mensen (2 volwassenen en twee kleine meisjes) het meest rechts op de foto hierboven).

Nianes zonen wonen beiden dichtbij, maar we zien ze minder vaak. De oudste (Jason, de tweede man van rechts) en zijn gezin gaan naar dezelfde kerk, de ander, Jarod en zijn gezin, heb ik nog maar een keer kort gezien.

De auto's hier zijn enorm! De meeste studenten hebben een grotere auto dan onze gemiddelde gezinsvoertuigen. Dit is een kloon van de suburban van Stan:

Nianes auto lijkt meer op de gemiddelde gezinsauto.

Greenwood High School

Fernanda en ik gaan naar Greenwood High School (GHS). Het is niet de mooiste school maar ik heb het er erg naar m'n zin. Zowel de leerlingen als de docenten zijn erg aardig en behulpzaam en veel mensen komen op me af om me dingen over Nederland en mijn tijd in de States te vragen.

De manier van lesgeven en cijfers geven is erg anders dan in Nederland. Alles gaat veel langzamer en docenten helpen de leerlingen veel meer, zelfs tijdens de toetsen. Daarnaast vertellen de leraren veel persoonlijke verhalen, waaronder vooral veel familie gerelateerde. De meesten hebben meerdere kinderen (en kleinkinderen) en ze vertellen over ze en laten foto's zien.

Ik vind het erg fijn dat ik het (tot nu toe, afkloppen) nog niet druk heb met school. Ik vind het super leuk om nieuwe mensen te ontmoeten, maar het belangrijkste voor mij dit jaar is om te leren op andere gebieden: Amerika, de Amerikaanse cultuur, taal, familie, mezelf, verantwoordelijkheid, weg zijn uit een vertrouwde omgeving, etcetera. Gelukkig lukt het tot nu toe om me op deze dingen te focussen.

Afsluiting

Ondanks dat ik het erg leuk en fijn vind dat veel mensen vragen hoe het met me gaat, lukt het me niet om iedereen persoonlijk te beantwoorden en ik probeer ook zo weinig mogelijk (in het) Nederlands te denken en te spreken. Ik zal proberen regelmatiger te updaten en post al geregeld foto's op m'n Facebookpagina (https://www.facebook.com/annevdbos14).

Hopelijk is alles in Nederland oké. Op m'n telefoon zag ik dat het weer er heerlijk is! Ondanks dat ik me hier prima vermaak, denk ik ook aan thuis en Nederland. Ik wens iedereen alvast een fijn weekend!

Liefs, Anne.

PDS 2015-2016

Afgelopen weekend werd in Soest het Pre Departure Seminar gehouden. Tijdens het PDS worden de nieuwe uitwisselingsstudenten (hopees) voorbereid op hun uitwisseling door returnees. Dit gebeurt door middel van gesprekken, spelletjes, toneelstukjes, foto's en vooral het contact met oude en nieuwe studenten.

Zaterdagochtend om half 7 zat ik in de trein richting Soest. Dagmar, een USA-hopee uit Hoogeveen, stapte in Hoogeveen in dezelfde trein zodat we samen verder konden reizen. Om half tien kwamen we aan op station Soest Zuid, van waaruit we nog zo'n tien minuutjes moesten lopen richting het Stayokay hostel.
Hier werd de groep (ongeveer 35 mensen) opgesplitst in een USA-groep en een niet-USA-groep. Beide groepen volgden gescheiden hetzelfde programma en iedereen at alle maaltijden tegelijk samen.

Bij veel van de opdrachten was eerst niet goed duidelijk wat het doel of de achterliggende gedachte was (bewust), maar als deze dan achteraf werd uitgelegd zag je bij veel mensen een 'aha-momentje'. Alle belangrijke dingen en gedachten die je zal tegenkomen tijdens je uitwisselingsjaar kwamen voorbij en het was leuk en nuttig om in kleine groepjes te overleggen over hoe je iets het beste kunt aanpakken.

Na het avondeten kregen we de sleutel van de kamer. Ik lag op een kamer met twee USA-studenten (waaronder ik) en drie niet-USA-studenten. Het hostel was een stuk luxer dan ik van tevoren had verwacht!

Na het eten werden we richting één van de zalen geleid waar we compleet in stilte moesten wachten. Toen we de ruimte in mochten zagen we allemaal kussens in ene grote U-vorm liggen, af en toe onderbroken door een stoel. Binnenin de U-vorm lag een lichtgevend snoer en op de stoelen en de kussens op de kop van de U-vorm zaten enkele returnees en hopees. Ongeveer drie kwartier lang voerden ze zonder te spreken een soort ritueel uit. Niemand wist wat er gebeurde of wat het betekende en ik vond het intrigerend hoe iedereen zich maar moest laten leiden. Ook dit ritueel droeg bij aan het meegeven van de belangrijkste boodschap van het weekend: wees open-minded, heb geen vooroordelen (of zet deze zoveel mogelijk aan de kant), probeer alles (behalve als je het écht niet wilt), besef hoe verschillend culturen kunnen zijn (zelfs binnen homogene groepen zijn al veel verschillen te vinden) en vooral: geniet! Een uitwisselingsjaar gaat ontzettend snel voorbij en natuurlijk zitten er baaldagen tussen, maar dit is de enige kans die je hebt!

Na het ritueel konden we de foto- en jaarboeken van de returnees bekeken en hebben we heel veel verhalen gehoord (net zoals de rest van de dag). Om half twaalf was het programma voor dag één afgelopen mochten de telefoons weer aan (die moesten de rest van het weekend uit!). Die avond heb ik het eerst met andere hopees heel gezellig gehad. Daarna heb ik nog tot half twee 's nachts met de returnees gesproken over hun ervaringen tijdens en na hun uitwisseling. De sfeer in de groep was heel bijzonder. Iedereen heeft een (hele) andere achtergrond en sommige mensen zouden elkaar op school nooit opzoeken, maar er is een heel belangrijk ding dat iedereen bindt: de American dream. Volgens mij heb ik binnen een dag nog nooit zulke persoonlijke en diepe gesprekken gehad met mensen. Het was heerlijk om een weekend niet het hele verhaal te hoeven uitleggen; mensen weten waarom jij dit wilt en hoe je je voelt. Natuurlijk ben ik blij dat ik nog een heel jaar voor de boeg heb, maar ik verheug me ook al op de barbeque voor de class of '16!

Dag 2 was qua indeling vrijwel gelijk aan dag 1. Om 8 uur zaten we aan het ontbijt (het was een kort nachtje) en daarna volgden weer veel opdrachten en 'aha-momenten'.

Om twee uur begon de voorlichting voor ouders, dus langzaamaan stroomde de eetzaal van de Stayokay vol. Wij schreven ondertussen een brief aan onszelf die na onze uitwisseling door into naar ons zal worden opgestuurd. Aan het eind werd een toneelstukje opgevoerd door de returnees met daarin nog kort (en overduidelijk) de 'lessen' die we het afgelopen weekend hadden meegekregen.

En toen hadden ook de ouders hun portie informatie gehad en was het tijd om naar huis te gaan. Nog een paar groepsfoto's (en heel veel selfies!) met onze nieuwe into-shirts en toen was het weekend voorbij. Het was echt een super gezellig weekend en ik heb zoveel geweldige mensen ontmoet! We hebben gelijk een groeps-WhatsApp aangemaakt en Facebook wordt overladen met foto's.

De USA- en de niet-USA-hopees

De USA-hopees

Dagmar, Ilse, Lesley-Ann en ik 

Juul, Lotje, Fleur, Dagmar en ik 

Ilse, Anne, Lesley-Ann, Juul, Fleur, Dagmar, Lotje en Kim

Lesley-Ann, Ilse, Kim, Dagmar en ik

Kim, Juul, Lotje, Dagmar, Fleur, Yuri, Ilse, Anne, Iris en Lesley-Ann

Kim, Juul, Lotje, Dagmar, Fleur, Ilse, Anne en Lesley-Ann

Lesley-Ann, Ilse, Dagmar en ik

Aangezien twee returnees uit Groningen met mama en mij mee terug zouden rijden, gingen wij na het afscheid (ongeveer 4 uur) met een drankje op het terras van het Stayokay zitten. Rond 5 uur vertrokken we richting Groningen. Na twintig minuten in de auto kwam ik er echter achter dat ik m'n telefoon was vergeten (!) en dus reden we weer terug. Hierdoor zouden we pas rond acht uur in Groningen aankomen en aangezien de lunch om twaalf uur onze laatste maaltijd was geweest, besloten we onderweg bij Hajé wat te gaan eten. Mede doordat dit ook nog al lang duurde, heb ik na het 'officiële' PDS nog vier uur extra 'persoonlijke' PDS en gezelligheid gehad!

Om half tien waren we (eindelijk thuis). De twee dagen die ik weg ben geweest voelen veel langer. Het was een super weekend! Voor eventjes stond ik al met één been in Amerika, maar het 'gewone'  leven gaat nog even door (en gelukkig maar!). Op WhatsApp werden al vijf minuten na het einde van het PDS hele gesprekken gevoerd. Het is raar hoe je mensen al na twee dagen kunt missen!

Door dit weekend kijk ik nog meer uit naar volgend jaar (voor zover dat mogelijk is). Nog iets meer dan twee maanden Nederland en dan begint het avontuur echt! Ik vlieg in ieder geval tegelijk met één Nederlandse student en daarnaast zal er sowieso een Nederlandse begeleider bij het New York City Welcome Camp zijn (en wel een returnee uit Groningen, met wie ik dus zo'n vier uur over de terugreis heb gedaan en iemand die ook naar Arkansas is geweest).

I can't wait!